Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



    Elementarz Lesotho

    Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Redakcja | 2018-02-16 08:19:58
    lesotho, gospodarka, biznes, klimat

    Lesoto jest krajem ubogim - prawie 40 proc. ludzi żyje za mniej niż jednego dolara dziennie. To trzecie państwo, po Suazi i Botswanie, najbardziej dotknięte epidemią HIV/AIDS. Jako jedyny kraj na świecie w całości leży powyżej 1000 m n.p.m.

    Źródło: PAP/EPA

     

    Informacje podstawowe

    • ang. (the) Kingdom of Lesotho, soto ’Muso oa Lesotho, Basuto
    • Stolica: Maseru
    • Powierzchnia: 30,4 tys. km kw.
    • Liczba ludności: 2 mln
    • Gęstość zaludnienia: 62,5 osoby/km kw.
    • Waluta: loti (LSL) = 100 lisente (l. mn. maloti)

    Królestwo Lesotho leży w południowej Afryce. Powierzchnia kraju wynosi 30 tys. 344 km kw. Liczba ludności kraju sięga 2 mln. W stolicy kraju - Maseru -  żyje natomiast - według różnych źródeł - od 240 tys. do 431 tys. 998 osób. Inne ośrodki miejskie to: Leribe, Morija i Mafeteng. Średnia gęstość zaludnienia wynosi 62, 5 osób na km kw.

     

    Oficjalną walutą jest loti, ale prawnym środkiem płatniczym jest też południowoafrykański rand.

     

     

    Kraj jest jednolity pod względem narodowościowym. Aż 99,7 proc. ludności stanowią Basotho. 70 proc. mieszkańców żyje na wsi.

     

    Około 250 tys. obywateli Lesotho mieszka poza granicami kraju, głównie w RPA.

     

    Lesotho jest trzecim państwem, po Suazi i Botswanie, najbardziej dotkniętym przez epidemię HIV/AIDS. Szacuje się, że ponad 30 proc. ludności Lesotho jest zarażona tym wirusem.

     

    Średnia długość życia wynosi 40 lat. Pomimo tego, że Lesoto wytwarza dużą ilość siły energetycznej, to jedynie 20 proc. ludności ma dostęp do prądu, a inne pozyskują prąd z biomasy. Dostęp do czystej wody ma ponad 81 proc. mieszkańców. Z usług internetowych korzysta jedynie 5 proc. ludności.

     

    Warunki życia

    Dostęp do czystej wody w proc. w latach 1990 i 2011 w Afryce

    Kraj

    1990

    2011

    Kraj

    1990

    2011

    Somalia

    -

    30

    Burundi

    69

    74

    Dem. Rep. Konga

    43

    46

    Gwinea

    51

    74

    Mozambik

    34

    47

    Liberia

    -

    74

    Madagaskar

    29

    48

    Uganda

    41

    75

    Etiopia

    14

    49

    Benin

    57

    76

    Czad

    40

    50

    Lesotho

    80

    78

    Mauretania

    30

    50

    Zimbabwe

    79

    80

    Niger

    35

    50

    Burkina Faso

    44

    80

    Angola

    42

    53

    Wyb. Kości Słoniowej

    76

    80

    Tanzania

    55

    53

    Maroko

    73

    82

    Sudan

    67

    55

    Algieria

    94

    84

    Sierra Leone

    37

    58

    Malawi

    42

    84

    Togo

    49

    59

    Ghana

    53

    86

    Kenia

    43

    61

    Gabon

    -

    88

    Nigeria

    47

    61

    Gambia

    75

    89

    Zambia

    49

    64

    RPA

    83

    92

    Mali

    28

    65

    Dżibuti

    75

    93

    Rep. Środkowoafrykańska

    59

    67

    Namibia

    64

    93

    Rwanda

    62

    69

    Tunezja

    82

    96

    Kongo

    -

    72

    Seszele

    96

    96

    Gwinea Bissau

    36

    72

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    -

    97

    Suazi

    39

    72

    Botswana

    92

    97

    Senegal

    60

    73

    Egipt

    93

    99

    Kamerun

    49

    74

    Mauritius

    99

    100

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/.

     

     

    Dostęp do urządzeń sanitarnych w proc. w latach 1990 i 2011 w Afryce

    Kraj

    1990

    2011

    Kraj

    1990

    2011

    Niger

    4

    10

    Namibia

    24

    32

    Togo

    13

    11

    Gabon

    -

    33

    Czad

    8

    12

    Rep. Środkowoafrykańska

    11

    34

    Tanzania

    7

    12

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    -

    34

    Sierra Leone

    11

    13

    Uganda

    27

    35

    Madagaskar

    8

    14

    Zimbabwe

    41

    40

    Benin

    5

    14

    Zambia

    42

    42

    Ghana

    7

    14

    Kamerun

    47

    48

    Kongo

    -

    18

    Burundi

    42

    50

    Burkina Faso

    8

    18

    Senegal

    36

    51

    Liberia

    -

    18

    Malawi

    39

    53

    Mozambik

    9

    19

    Suazi

    49

    57

    Gwinea

    10

    19

    Angola

    29

    59

    Gwinea Bissau

    -

    19

    Dżibuti

    62

    61

    Etiopia

    2

    21

    Rwanda

    32

    61

    Mali

    15

    22

    Botswana

    39

    64

    Somalia

    -

    24

    Gambia

    -

    68

    Sudan

    27

    24

    Maroko

    53

    70

    Wyb. Kości Słoniowej

    20

    24

    RPA

    64

    74

    Lesotho

    -

    26

    Tunezja

    73

    90

    Mauretania

    16

    27

    Mauritius

    89

    91

    Kenia

    25

    29

    Algieria

    89

    95

    Dem. Rep. Konga

    17

    31

    Egipt

    72

    95

    Nigeria

    38

    31

    Libia

    97

    97

    Seszele

    97

    97

     

     

     

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/.

     

    Średnia liczba lat nauki w 2011 roku w Afryce

    Mozambik

    1,2

    Senegal

    4,5

    Burkina Faso

    1,3

    Uganda

    4,7

    Niger

    1,4

    Nigeria

    5,0

    Czad

    1,5

    Tanzania

    5,1

    Etiopia

    1,5

    Madagaskar

    5,2

    Gwinea

    1,6

    Togo

    5,3

    Mali

    2,0

    Gwinea Równikowa

    5,4

    Gwinea-Bissau

    2,3

    Kamerun

    5,9

    Burundi

    2,7

    Kongo

    5,9

    Gambia

    2,8

    Lesotho

    5,9

    Sierra Leone

    2,9

    Egipt

    6,4

    Sudan

    3,1

    Tunezja

    6,5

    Rwanda

    3,3

    Zambia

    6,5

    Benin

    3,3

    Algieria

    7,0

    Wyb. Kości Słoniowej

    3,3

    Kenia

    7,0

    Erytrea

    3,4

    Ghana

    7,1

    Dem. Rep. Konga

    3,5

    Suazi

    7,1

    Rep. Środkowoafrykańska

    3,5

    Mauritius

    7,2

    Rep. Zielonego Przylądka

    3,5

    Zimbabwe

    7,2

    Mauretania

    3,7

    Libia

    7,3

    Dżibuti

    3,8

    Namibia

    7,4

    Liberia

    3,9

    Gabon

    7,5

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    4,2

    RPA

    8,5

    Malawi

    4,2

    Botswana

    8,9

    Maroko

    4,4

    Seszele

    9,4

    Angola

    4,4

     

     

    Źródło: UNDP Human development report 2011, New York Oxford University Press 2011.
     

    Procent dzieci aktywnych ekonomicznie w wieku 7-14 w 2010 roku w Afryce

    Mozambik

    1,8

    Liberia

    37,4

    Lesotho

    2,6

    Gwinea Równikowa

    37,7

    Rwanda

    7,5

    Kenia

    37,7

    Egipt

    7,9

    Uganda

    38,2

    Botswana

    8,0

    Togo

    38,7

    Suazi

    11,2

    Dem. Rep. Konga

    39,8

    Burundi

    11,7

    Malawi

    40,3

    Maroko

    13,2

    Burkina Faso

    42,1

    Zimbabwe

    14,3

    Gambia

    43,5

    Sierra Leone

    14,9

    Wybrzeże Kości Słoniowej

    45,7

    Namibia

    15,4

    Niger

    47,1

    Senegal

    18,5

    Gwinea

    48,3

    Mali

    23,0

    Ghana

    48,9

    Madagaskar

    26,0

    Gwinea Bissau

    50,5

    RPA

    27,7

    Etiopia

    56,0

    Angola

    30,1

    Czad

    60,4

    Kongo

    30,1

    Rep. Środkowoafrykańska

    67,0

    Tanzania

    31,1

    Benin

    74,4

    Zambia

    34,4

     

     

    Źródło: FAO Statistical Yearbook 2012.

     

    Procent osób niedożywionych w Afryce w latach 1990-92 i 2011-2013

    Kraj

    1990 - 1992

    2011 - 2013

    Kraj

    1990-92

    2011-2013

    Algieria

    <5,0

    <5,0

    Wyb. Kości Słoniowej

    13,3

    20,5

    Egipt

    <5,0

    <5,0

    Senegal

    22,0

    21,6

    Libia

    <5,0

    <5,0

    Angola

    63,2

    24,4

    Tunezja

    <5,0

    <5,0

    Burkina Faso

    22,9

    25,0

    Ghana

    44,4

    <5,0

    Botswana

    25,1

    25,7

    RPA

    <5,0

    <5,0

    Kenia

    34,8

    25,8

    Maroko

    6,7

    5,0

    Madagaskar

    24,4

    27,2

    Mauritius

    8,6

    5,4

    Rep. Środkowoafrykańska

    48,5

    28,2

    Gabon

    9,5

    5,6

    Liberia

    29,6

    28,6

    Benin

    22,4

    6,1

    Namibia

    36,2

    29,3

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    22,9

    7,2

    Czad

    60,1

    29,4

    Mali

    24,9

    7,3

    Sierra Leone

    42,5

    29,4

    Nigeria

    21,3

    7,3

    Rwanda

    52,3

    29,7

    Mauretania

    12,9

    7,8

    Uganda

    27,1

    30,1

    Seszele

    16,5

    8,3

    Zimbabwe

    43,6

    30,5

    Gwinea Bissau

    21,8

    10,1

    Kongo

    42,4

    33,0

    Kamerun

    38,3

    13,3

    Tanzania

    28,8

    33,0

    Niger

    35,5

    13,9

    Suazi

    15,8

    35,8

    Gwinea

    18,2

    15,2

    Mozambik

    57,8

    36,8

    Togo

    34,8

    15,5

    Etiopia

    -

    37,1

    Lesotho

    17,0

    15,7

    Sudan

    41,9

    38,9

    Gambia

    18,2

    16,0

    Zambia

    33,8

    43,1

    Malawi

    45,2

    20,0

    Erytrea

    -

    61,3

    Dżibuti

    70,2

    20,5

    Burundi

    44,4

    67,3

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/.
     

     

    Wskaźniki rozwoju społecznego (HDI) na świecie i w Afryce w 2011 roku

    Regiony i kraje

    Ranga HDI

    Wskaźnik rozwoju społecznego HDI

    Mierniki wyznaczające wskaźnik rozwoju społecznego

    Przewidywana długość życia w momencie urodzin w latach

    Średnia liczba lat nauki

    Oczekiwana liczba lat nauki

    Dochód narodowy brutto na 1 mieszkańca w USD*

    Świat

    -

    0,682

    69,8

    7,4

    11,3

    10 082

    Afryka Ogółem

    -

    0,493

    57,4

    4,8

    9,6

    2 616

    Afryka Północna

    -

    0,650

    73,0

    6,2

    11,8

    5 972

    Algieria

    96

    0,698

    73,1

    7,0

    13,6

    7 658

    Egipt

    113

    0,644

    73,2

    6,4

    11,0

    5 269

    Libia

    64

    0,760

    74,8

    7,3

    16,6

    12 637

    Maroko

    130

    0,582

    72,2

    4,4

    10,3

    4 196

    Tunezja

    94

    0,698

    74,5

    6,5

    14,5

    7 281

    Afryka Subsaharyjska

    -

    0,463

    54,4

    4,5

    9,2

    1 966

    Afryka Środkowa

    -

    0,366

    50,0

    4,0

    8,7

    1 660

    Angola

    148

    0,486

    51,1

    4,4

    9,1

    4 874

    Czad

    183

    0,328

    49,6

    1,5

    7,2

    1 105

    Dem. Rep. Konga

    187

    0,286

    48,4

    3,5

    8,2

    280

    Gabon

    106

    0,674

    62,7

    7,5

    13,1

    12 249

    Gwinea Równikowa

    136

    0,537

    51,1

    5,4

    7,7

    17 608

    Kamerun

    150

    0,482

    51,6

    5,9

    10,3

    2 031

    Kongo

    137

    0,533

    57,4

    5,9

    10,5

    3 066

    Rep. Środkowoafrykańska

    179

    0,343

    48,4

    3,5

    6,6

    707

    Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

    144

    0,509

    64,7

    4,2

    10,8

    1 792

    Afryka Wschodnia

    -

    0,406

    56,0

    3,8

    8,6

    1 174

    Burundi

    185

    0,316

    50,4

    2,7

    10,5

    368

    Dżibuti

    165

    0,430

    57,9

    3,8

    5,1

    2 335

    Erytrea

    177

    0,349

    61,6

    3,4

    4,8

    536

    Etiopia

    174

    0,363

    59,3

    1,5

    8,5

    971

    Kenia

    143

    0,509

    57,1

    7,0

    11,0

    1 492

    Malawi

    171

    0,400

    54,2

    4,2

    8,9

    753

    Madagaskar

    151

    0,480

    66,7

    5,2

    10,7

    824

    Mauritius

    77

    0,728

    73,4

    7,2

    13,6

    12 918

    Mozambik

    184

    0,322

    50,2

    1,2

    9,2

    898

    Rwanda

    165

    0,429

    55,4

    3,3

    11,1

    1 133

    Seszele

    52

    0,773

    73,6

    9,4

    13,3

    16 729

    Sudan

    169

    0,408

    61,5

    3,1

    4,4

    1 894

    Tanzania

    152

    0,466

    58,2

    5,1

    9,1

    1 328

    Uganda

    161

    0,446

    54,1

    4,7

    10,8

    1 124

    Zambia

    164

    0,430

    49,0

    6,5

    7,9

    1 254

    Zimbabwe

    173

    0,376

    51,4

    7,2

    9,9

    376

    Afryka Zachodnia

    -

    0,431

    54,1

    4,2

    8,4

    1 656

    Benin

    167

    0,427

    56,1

    3,3

    9,2

    1 364

    Burkina Faso

    181

    0,331

    55,4

    1,3

    6,3

    1 141

    Gambia

    168

    0,420

    58,5

    2,8

    9,0

    1 282

    Ghana

    135

    0,541

    64,2

    7,1

    10,5

    1 584

    Gwinea

    178

    0,340

    54,1

    1,6

    8,6

    863

    Gwinea-Bissau

    176

    0,353

    48,1

    2,3

    9,1

    994

    Liberia

    182

    0,329

    56,8

    3,9

    11,0

    265

    Mali

    175

    0,359

    51,4

    2,0

    8,3

    1 123

    Mauretania

    159

    0,453

    58,6

    3,7

    8,1

    1 859

    Niger

    186

    0,295

    54,7

    1,4

    4,9

    641

    Nigeria

    156

    0,459

    51,9

    5,0

    8,9

    2 069

    Senegal

    155

    0,459

    59,3

    4,5

    7,5

    1 708

    Sierra Leone

    180

    0,336

    47,8

    2,9

    7,2

    737

    Togo

    162

    0,435

    57,1

    5,3

    9,6

    798

    Rep. Zielonego Przylądka

    133

    0,568

    74,2

    3,5

    11,6

    3 402

    Wyb. Kości Słoniowej

    170

    0,400

    55,4

    3,3

    6,3

    1 387

    Afryka Południowa

    -

    0,611

    53,0

    8,3

    12,8

    9 062

    Botswana

    118

    0,633

    53,2

    8,9

    12,2

    13 049

    Lesotho

    160

    0,450

    48,2

    5,9

    9,9

    1 664

    Namibia

    120

    0,625

    62,5

    7,4

    11,6

    6 206

    RPA

    123

    0,619

    52,8

    8,5

    13,1

    9 469

    Suazi

    140

    0,522

    48,7

    7,1

    10,6

    4 484

    *według siły nabywczej w 2005.
    Źródło: UNDP Human development report 2011, New York Oxford University Press 2011.

     

    Religia

    Lesotho jest państwem wielowyznaniowym, choć chrześcijanie stanowią 80 proc. ludności, a animiści – 20 proc.

     

    Język

    Językiem urzędowym jest angielski i sesotho.

     

    Ustrój i władza

    Lesotho jest niepodległą monarchią konstytucyjną w ramach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Obowiązuje tu konstytucja z 2 kwietnia 1993 r. Głową państwa jest król Letsie III (monarchia dziedziczna).

     

    Władza ustawodawcza należy do dwuizbowego parlamentu. Zgromadzenie narodowe to izba niższa, z 80 członkami wybieranymi w wyborach powszechnych na pięcioletnią kadencję. Senat to izba wyższa, składająca się z 22 wodzów plemiennych lub ich przedstawicieli oraz 11 senatorów wybieranych przez króla.

     

    Władza wykonawcza należy do rządu z premierem na czele. W Lesotho obowiązuje system wielopartyjny.

     

    Administracja

    Lesotho jest podzielone na 10 dystryktów: Berea, Butha-Buthe, Leribe, Mafeteng, Maseru, Mohale's Hoek, Mokhotlong, Qacha's Nek, Quthing i Thaba-Tseka.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Różnice kulturowe

    Homoseksualizm jest w tym kraju nielegalny. Akty seksualne między mężczyznami są zagrożone karą długoletniego pozbawienia wolności. Żeńskie związki są natomiast tolerowane i uznane za legalne. Zachowania manifestujące orientację seksualną spotykają się z dezaprobatą społeczną.

     

    Niechęć Afryki do homoseksualizmu wynika z jej patriarchalnego konserwatyzmu, przywiązania do tradycji i pobożności, ale obserwowany w ostatnich latach wzrost homofobii wiąże się też z polityką. Od zwycięstwa w zimnej wojnie i upadku komunizmu na początku lat 90. rządzony przez liberałów Zachód przekonywał Afrykę do liberalnych porządków i praw. Zachęcał do demokracji i praw człowieka, uzależniał od tego swoją gospodarczą pomoc.

     

    Z ponad 50 państw Afryki w prawie 40 homoseksualizm uważany jest za przestępstwo. W Sudanie, Mauretanii czy Somalii grozi za niego kara śmierci. W pozostałych krajach karze się go więzieniem – kilkoma miesiącami w Burundi, trzema latami w Tunezji czy Maroku, pięcioma w Kamerunie i Senegalu, czternastoma w Nigerii, Ugandzie, Kenii czy Malawi. Te ostatnie są byłymi brytyjskimi koloniami, a kary za homoseksualizm, jako sprzeczny z naturą ludzką, wprowadzili tam jeszcze Brytyjczycy.

     

    Jedynym na Czarnym Lądzie krajem, w którym związki homoseksualne zrównano z heteroseksualnymi w konstytucji i gdzie zezwolono na homoseksualne małżeństwa, jest Republika Południowej Afryki, która po upadku apartheidu w 1994 r., wzorując się na Zachodzie, wprowadziła u siebie najbardziej liberalne przepisy na całym kontynencie. Ale nawet w liberalnej RPA homoseksualiści są piętnowani przez społeczeństwo, lesbijki są poddawane „korekcyjnym gwałtom”.

     

    Polityczni przywódcy, którzy jednomyślnie potępiają homoseksualizm, a widząc aplauz rodaków, sięgają po homofobię jako oręż w walce o władzę. Prezydent Zimbabwe Robert Mugabe od lat wyklina homoseksualistów jako „wybryk natury i obrazę godności ludzkiej”, „gorszych niż świnie i psy”.

     

    Wrogość do homoseksualizmu jest jedną z niewielu spraw, które łączą zwaśnionych chrześcijan i muzułmanów w Nigerii. Imamowie w Senegalu zakazują grzebać homoseksualistów na cmentarzach, a kapłani np. w Malawi wyklinają ich jako sługi szatana, owoc zachodniej dekadencji i upadku.

     

    Kryzys gospodarczy i wojny w Afganistanie i Iranie, które na początku XXI wieku podkopały potęgę Zachodu, sprawiły, że afrykańscy przywódcy przestali bezkrytycznie przyjmować zalecane przez Zachód mody, a jako pierwsze odrzucili przyjęte na Zachodzie zrównanie heteroseksualizmu z homoseksualizmem. „Zachód mówi, że to prawa człowieka, a według nas to występek i zło” – tłumaczą wiernym w świątyniach kapłani, zauroczeni konserwatywnymi imamami z Bliskiego Wschodu i pastorami z USA.

     

    Co warto wiedzieć

    W Lesotho jest wysokie ryzyko przestępczości. Dochodzi głóownie do włamań, rabunków oraz kradzieży samochodów. Zwiększa się liczba przestępstw z użyciem broni.

     

    Doba hotelowa kosztuje 100-300 dol., a miejsca noclegowe o niższym standardzie to koszt blisko 50 dol.

     

    Wizy

    Obywatele polscy wybierający się do Lesotho muszą mieć wizy, o które można ubiegać się w placówkach dyplomatycznych tego kraju. Można je uzyskać w przedstawicielstwie Lesotho (najbliższe w Berlinie) oraz w Biurze Wysokiego Komisarza Lesotho w Pretorii (tel. 012 3226090). Na przejściach granicznych wizy nie są wydawane.

     

    Paszport powinien zachowywać ważność minimum sześć miesięcy od daty planowanego wyjazdu. Wymagane jest okazanie biletu powrotnego oraz udokumentowanie posiadania wystarczającej ilości pieniędzy na pobyt.

     

    W paszporcie musi być co najmniej jedna strona przeznaczona na wizy, całkowicie wolna od wszelkich stempli, wiz itp. Wiza jednorazowa wystawiana jest na okres do 30 dni, a wielorazowa od 30 do 180 dni.

     

    Nie ma ograniczeń w przywozie walut obcych.

     

    Stosunki dyplomatyczne między Polską a Lesotho nawiązano 20 grudnia 1978 r. W latach 1989–90 w Maseru akredytowany był ambasador RP z siedzibą w Harare (Zimbabwe). Obecnie sprawy z zakresu relacji z Królestwem Lesotho są kompetencji Ambasady RP w Pretorii. Z kolei w Warszawie akredytowany był ambasador Lesotho rezydujący w Kopenhadze. Po zakończeniu jego misji, 30 maja 2006 r. (i jednoczesnej likwidacji Ambasady Lesotho w Kopenhadze), podjęto starania o wznowienie akredytacji, zakończone sukcesem w styczniu 2010 r., kiedy to listy uwierzytelniające w Warszawie złożył Ambasador Królestwa Lesotho rezydujący w Berlinie.

     

    Nie odnotowano dotychczas znaczących kontaktów politycznych pomiędzy Polską a Lesotho. Na forum organizacji międzynarodowych, których członkami są oba kraje, współpraca układa się pozytywnie.

     

    W kontaktach wzajemnych obowiązują dwie konwencje podpisane w okresie, gdy Lesotho znajdowało się pod protektoratem brytyjskim jako Basutoland.

     

    Zdrowie

    Opieka medyczna jest na niskim poziomie, a dostęp do niej jest bardzo trudny. Warto więc wykupić ubezpieczenie kosztów leczenia, obejmujące ewentualny koszt transportu do RPA.

     

    Transport

    Infrastruktura kraju jest stosunkowo słabo rozwinięta. Górzyste tereny pokrywające większość powierzchni kraju utrudniają rozbudowę infrastruktury i zwiększają wymagany nakład kapitału.

     

    W kraju działa też 28 lotnisk. Trzy z nich mają betonowe pasy startowe. Międzynarodowy port lotniczy w Maseru łączy Lesotho z Johannesburgiem.

     

    Jedyna linia kolejowa łączy Maseru z Marseilles w RPA. To krótki odcinek kolejowy do celów transportu towarowego, łączący Lesotho z RPA. Infrastruktura kolejowa jest własnością RPA, która też nią operuje.

     

    Lesotho posiada względnie dobrze rozwinięte sieci telefonii ruchomej, natomiast słabo rozwiniętą sieć telefonii stacjonarnej.

     

    Sieć drogowa jest w miarę dobrze rozwinięta, ale - poza rejonami miejskimi - w złym stanie.

     

    Lesotho posiada 5940 kilometrów dróg, w tym 1087 km dróg asfaltowych. Zagęszczenie infrastruktury drogowej wynosi 19,6 proc. km na 100 tys. km kw. powierzchni kraju.

     

    W Lesotho obowiązuje ruch lewostronny. Chociaż międzynarodowe prawo jazdy jest wymagane, to policja uznaje również polskie prawo jazdy, wraz z poświadczonym tłumaczeniem na język angielski. Przy wjeździe obowiązuje opłata drogowa.

     

    Miejscowi kierowcy rzadko przestrzegają przepisów drogowych, zdarza się wiele wypadków, w tym z ofiarami śmiertelnymi. Dodatkowe niebezpieczeństwo stwarzają słabe oświetlenie, ludzie i zwierzęta na drogach, spadające z gór odłamki skał. Dlatego lepiej nie podróżować samochodem po zmroku, a w czasie podróży trzeba zamykać drzwi i okna samochodu.

     

    Święta

    • 1 stycznia - Nowy Rok,
    • 11 marca - Dzień Moshoeshoe,
    • 1 maja Święto Pracy,
    • Dzień Wniebowstąpienia*,
    • 25 maja - Dzień Bohaterów/Dzień Afryki,
    • 17 lipca - Dzień urodzin króla,
    • 4 października - Dzień Niepodległości,
    • 25 grudnia - Boże Narodzenie,
    • 26 grudnia - Boże Narodzenie.

     

    Święta ruchome

    • Wielki Piątek,
    • Poniedziałek Wielkanocny.

     

    Lesotho w organizacjach i porozumieniach ekonomicznych

    • Southern African Customs Union (SACU),
    • Southern African Development Community (SADC),
    • World Bank,
    • International Monetary Fund,
    • African Union (AU),
    • United Nations Organisation,
    • World Trade Organisation (WTO),
    • British Commonwealth,
    • Konwencja Cotonou,
    • Multilateral Monetary Agreement (MMA).

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Kontakty

    Administracja gospodarcza

    • Ministerstwo Przemysłu i Handlu

    Ministry of Industry, Trade and Marketing 

    PO Box 747

    Maseru 100

    Tel.: +266-22317454

    Fax: +266-22310644

    Email: tradepu@lesoff.co.ls

     

    Samorządy gospodarcze

    • Izba Przemysłowo-Handlowa Lesotho

    Lesotho Chamber of Commerce and Industry 

    P O Box 79 Maseru 100 Lesotho

    Tel.: +266 32482

    Fax: +266 310417

    E-mail: simon@lesoff.co.ls

    • Krajowa Korporacja Rozwoju Lesotho

    Lesotho National Development Corporation (LNDC)

    Private Bag A96 MASERU 100

    Tel: (00266) 22312012

    Fax: (00266) 22310038

    E-mail: info@lndc.org.ls

     

    Oficjalna prasa ekonomiczna

    • Public Eye,
    • Informative.

     

    Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym

     

    Geografia, klimat

    Ten górzysty kraj na południowym krańcu Afryki, w górach Smoczych, jest jedynym państwem na świecie położonym w całości na wysokości ponad 1000 m n.p.m.

     

    Lesotho jest całkowicie zamknięte wewnątrz RPA i nie ma dostępu do morza. Wzdłuż południowo-wschodniej granicy rozciąga się pasmo Gór Smoczych (z najwyższym szczytem - Thabana Ntlenyana 3482 m n.p.m.), na północy zaś Maloti, z którego wypływa główna rzeka Oranje. W kierunku zachodnim krajobraz zmienia się z górzystego na wyżynny.

     

    Naturalną szatę roślinną stanowi sawanna, na stokach gór roślinność trawiasta, w wysokich górach alpejska. Żyją tu m.in. antylopy, zebry, zające i różne gatunki ptaków i gadów.

     

     

    W Lesotho występuje klimat zwrotnikowy, z temperaturą i opadami zmodyfikowanymi położeniem nad poziomem morza. W górach zimy są mroźne, z opadami śniegu, a na niżej położonych terenach jest ciepło i wilgotno.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Gospodarka

    Bogactwa naturalne sprowadzają się do potencjału hydroenergetycznego i złóż diamentów. Nieznaczne zasoby węgla, galeny, kwarcu, agatu i uranu mają małą wartość handlową. Lesotho ma bogate pokłady gliny, z której wytwarza się cegły oraz wysokiej jakości płytki i wyroby ceramiczne.

     

    Lesoto jest największym eksporterem odzieży do Stanów Zjednoczonych w Afryce subsaharyjskiej. Sektor tekstylny i odzieżowy zatrudnia prawie wyłącznie kobiety. Ten dział gospodarki rozwinął się w związku z amerykańską Ustawą Rozwoju i Tworzenia Możliwości w Afryce (African Growth and Opportunity Act). Termin ustawy upływa jednak wraz z końcem 2015 r. i istnieją wątpliwości co do jej przedłużenia w odniesieniu do Lesotho.

     

    Grunty orne stanowią 9 proc. powierzchni. Większość gospodarstw domowych utrzymuje się z produkcji rolnej na własne potrzeby. Uprawia się głównie kukurydzę, sorgo, pszenicę i fasolę. Bieżąca produkcja rolna (kukurydza, pszenica i sorgo) zapewnia tylko 10 proc. krajowego zapotrzebowania. Hodowla bydła i owiec stanowi istotną część dochodów gospodarstw rolnych.

     

    Ok. 20 proc. z formalnie zatrudnionych pracuje w przemyśle tekstylnym i odzieżowym, około 20 proc. - w sektorze rządowym, a dalsze 20 proc. - poza granicami kraju (przede wszystkim w RPA).

     

    Problemy gospodarcze Lesotho spowodowane są m.in. z nagłym spadkiem wpływów z ceł z Południowoafrykańskiej Unii Celnej (South African Customs Union - SACU), które są głównym źródłem dochodów budżetu Lesotho. W latach 2010/11 stanowiły one ok. 56 proc. dochodów budżetu.

     

    Niższe przychody z eksportu i przekazów pieniężnych z zagranicy zwiększyły deficyt bilansu obrotów bieżących. Na zmniejszenie transferów od pracujących w RPA mieszkańców Lesotho miało wpływ ograniczenie zatrudnienia w przemyśle tekstylnym i wydobywczym w tym kraju.

     

    Lesotho otrzymuje pomoc finansową z Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW) w ramach długoterminowych uzgodnień kredytowych (ECF). Korzysta też z pomocy Banku Światowego. Z Banku państwo otrzymało np. środki na sfinansowanie budowy tamy Metolong.

     

    Wobec konieczności zmniejszenia zależności dochodów budżetu od wpływów z SACU, rząd opracował specjalny program, który ma się przyczynić do utworzenia nowych miejsc pracy, dywersyfikacji gospodarki oraz zwiększenia efektywności ściągania podatków. Rząd kontynuował też program reform, których celem było pobudzenie wzrostu gospodarczego i polepszenie perspektyw osiągnięcia milenijnych celów rozwoju MDG do 2020 r. Chodzi o program pomocy dla przemysłu tekstylnego i odzieżowego, strategię rozwoju dla sektora prywatnego i plan usprawnienia zarządzania krajowymi zasobami. W ramach dywersyfikacji gospodarki określono branże o dużym potencjale, takie jak turystyka, agrobiznes i rozwój infrastruktury.

     

     

    Udział ludności rolniczej w ogólnej liczbie ludności w 2010 roku w Afryce – w procentach

    Libia

    3,0

    Burkina Faso

    92,1

    Mauritius

    8,0

    Sierra Leone

    60,0

    RPA

    9,8

    Liberia

    62,0

    Rep. Zielonego Przylądka

    16,9

    Rep. Środkowoafrykańska

    63,2

    Tunezja

    20,6

    Zambia

    63,2

    Algieria

    20,9

    Gwinea Równikowa

    64,3

    Nigeria

    24,9

    Somalia

    65,6

    Gabon

    25,7

    Czad

    65,7

    Maroko

    25,9

    Angola

    69,2

    Egipt

    27,9

    Madagaskar

    70,1

    Suazi

    28,8

    Senegal

    70,2

    Kongo

    31,9

    Kenia

    70,6

    Wyb. Kości Słoniowej

    37,9

    Malawi

    72,9

    Lesotho

    38,9

    Tanzania

    73,3

    Kamerun

    40,9

    Uganda

    73,5

    Namibia

    41,0

    Seszele

    73,6

    Botswana

    42,1

    Erytrea

    73,8

    Benin

    44,3

    Dżibuti

    74,0

    Mauretania

    50,3

    Mali

    74,9

    Sudan

    51,5

    Mozambik

    76,0

    Togo

    53,4

    Gambia

    76,0

    Ghana

    53,8

    Etiopia

    77,3

    Zimbabwe

    56,3

    Gwinea Bissau

    79,3

    Dem. Rep. Konga

    57,2

    Gwinea

    79,8

    Burundi

    89,2

    Niger

    82,9

    Rwanda

    89,4

     

     

    Źródło: FAO Statistical Yearbook 2012.

     

    Makroekonomia

    Z danych Międzynarodowego Funduszu Walutowego wynika, że PKB Lesotho w 2014 r. wyniósł 2,46 mld dol. (w 2013 r. 2,23 miliardy dol.), a PKB na osobę – ok. 1100 dol.

     

    W 2014 r. wzrost PKB wyniósł 4,3 proc., inflacja wzrosła o 3,6 proc., a bezrobocie (dane za 2013 r.) sięgnęło 24,7 proc. Rok wcześniej wzrost PKB sięgnął 5,9 proc., a w poprzednich trzech latach było to średnio ponad 5,5 proc. rocznie. Od 2010 do 2012 r. inflacja wahała się w granicach 3,6 - 6,2 proc. rocznie. W 2013 r. wyniosła 5,3 proc.

     

     

    W roku finansowym 2013/14 deficyt budżetowy w stosunku do PKB wyniósł 4,3 proc., a dług publiczny w 2014 r. 41,7 proc. Średnia miesięczna płaca nominalna brutto w 2014 r. wyniosła 317 dol.

     

    Produkcja przemysłowa

    Udział produkcji przemysłowej w PKB kraju wynosi około 11,3 proc. Przemysł włókienniczy, który jest filarem przemysłu przetwórczego, odnotowuje spadek eksportu, ze względu na zmniejszone zapotrzebowanie na m.in. tekstylia, obuwie i produkty skórzane w USA.

     

    Pomimo wciąż obowiązującej umowy African Growth and Opportunity Act (AGOA), która daje Lesotho preferencyjny dostęp do rynku amerykańskiego, przemysł tekstylny czekają gruntowne reformy w celu wypromowania bardziej efektywnych strategii biznesowych. W obecnym systemie działania sektor tekstylny nie będzie w stanie konkurować na rynku amerykańskim, chociażby z Chinami.

     

    Rząd Lesotho podjął działania na rzecz dywersyfikacji przemysłu wytwórczego - m.in. porozumiał się z firmą Philips w celu przyciągnięcia tej spółki do Lesotho. W efekcie Philips zbudował w Lesotho nowe zakłady produkujące energooszczędne żarówki.

     

    W wyniku dywersyfikacyjnej polityki rządu produkcja produktów spożywczych wzrosła o 5 proc., a produktów i urządzeń elektronicznych o 20 proc.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Główne sektory

    • usługi (nieco poniżej 60 proc. PKB, w tym usługi finansowe i biznesowe 15,8 proc. PKB, handel, hotelarstwo i restauracje 10,2 proc. PKB, usługi socjalne 13,2 proc. PKB),
    • produkcja przemysłowa - 11,3 proc. PKB,
    • rolnictwo - 7,9 proc. PKB,
    • górnictwo - 7,8 proc. PKB.

     

    Górnictwo

    Przyczynia się do wytworzenia około 7,8 proc. PKB. W najbliższych latach oczekuje się wzrostu jego udziału w PKB do 10,1 proc., tym bardziej, że sprzedaż diamentów ostatnio uległa silnemu ożywieniu w wyniku wzrostu globalnego popytu.

     

    Cztery kopalnie, które prowadzą działalność w Lesotho, odnotowały pozytywne wyniki finansowe. W budowie jest kilka nowych kopalń. 

     

    Spółka Gem Diamonds, właściciel kopalni Letseng, która wyprodukowała 3 z 20 największych diamentów świata, zakładała zainwestowanie dalszych 280 mln dol. do 2015 r., co miało zwiększyć produkcję diamentów ogółem o blisko 40 proc. Firestone Diamonds, która uzyskała kontrolę nad kopalnią Liqhobong, zamierza wydać na jej dalszą rozbudowę 20 mln dol. Także kopalnie Mothae i Kao, należące do kanadyjskiej spółki Lucara Diamond Corporation, powróciły do poziomu produkcji sprzed kryzysu i zapowiadają ożywienie działalności wydobywczej.

     

    Budownictwo

    Rozwój sektora budowlanego był wspierany przez wydatki publiczne na infrastrukturę i prace nad drugą fazą projektu Lesotho Highlands Water Project (LHWP). Rząd zamierza rozwijać projekty hydroenergetyczne w celu elektryfikacji terenów wiejskich. Prawie 90 proc. gospodarstw domowych wciąż jest pozbawione dostępu do prądu.

     

    W marcu 2009 r. Komisja ds. Współpracy dwustronnej RPA - Lesotho (SA – Lesotho Joint Bilateral Commission of Cooperation - JBCC) rozpoczęła wdrażanie projektów inwestycyjnych, które objęły takie sektory gospodarki jak: turystyka, rozwój budownictwa, transport, energetyka i agrobiznes. Dotychczas głównym wspólnym przedsięwzięciem obu krajów jest Lesotho Highlands Water Project – budowa zapory i elektrowni wodnej Muela na rzece Oranje. Planuje się zwiększenie wydajności hydroelektrowni przez budowę Polihali Dam jako części projektu Highlands Project wartości 950 mln dol., co pozwoli zwiększyć dostawy wody dla RPA i moc generowanej energii elektrycznej.

     

    Wymiana handlowa

    Zgodnie z danymi Banku Światowego w 2013 r. (brak danych za 2014 r.) wymiana handlowa Lesotho z zagranicą wyniosła 3,166 mld dol. Import podliczono na 2,259 mld dol., a eksport na 907,392 mln dol. Saldo wymiany handlowej Lesotho z zagranicą było ujemne i wyniosło minus 1,352 mld dol.

     

    Główni partnerzy handlowi Lesotho

    Import

    Eksport

    RPA

    92,5%

    RPA

    35,5%

    Japonia

    2,5%

    Unia Europejska

    28,2%

    Unia Europejska

    0,9%

    USA

    23,1%

    USA

    0,2%

    Kanada

    10,95

     

    Główne produkty importowane w 2013 r.

    • wyroby przemysłowe - 41,7 proc. eksportu ogółem
    • produkty rolno-spożywcze - 21,9 proc.
    • paliwa - 8,5 proc.

     

    Eksport Lesotho

    • wyroby przemysłowe głównie nisko przetworzone - 71,6 proc.
    • produkty rolno-spożywcze - 10,6 proc.
    • produkty przemysłu wydobywczego - 0,1 proc.

     

    W ostatnich latach w imporcie Lesotho dominowały: artykuły spożywcze, materiały budowlane, pojazdy, maszyny i urządzenia, leki, paliwo oraz materiały niezbędne do produkcji artykułów odzieżowych, a w eksporcie wyroby odzieżowe, diamenty oraz woda słodka (do RPA). Lesoto eksportuje również do RPA energię elektryczną wytwarzaną w hydroelektrowni na zaporze Katse.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    UE - Lesotho 

    Według Komisji Europejskiej w 2013 r. obroty towarowe Lesotho z UE wyniosły 202 mln dol. Eksport Lesotho do krajów Unii Europejskiej podliczono na 187 mln dol., a import z UE 15 mln dol. W 2013 r. Lesotho w obrotach towarowych z UE uzyskało nadwyżkę w wysokości 172 mln dol.

     

    W imporcie Lesotho z krajów UE dominowały:

    • maszyny i sprzęt transportowy - 29,1 proc.
    • maszyny i urządzenia mechaniczne, sprzęt elektryczny - 27,9 proc.
    • papier i pulpa papierowa - 16,0 proc.

     

    Lesotho do krajów UE eksportowało:

    • metale szlachetne i wyroby z metali nieszlachetnych – 99 proc.
    • tkaniny i wyroby włókiennicze - 0,5 proc.
    • produkty rolne - 0,3 proc.

     

    W ostatnich latach głównymi grupami asortymentowymi w eksporcie państw UE do Lesotho były: maszyny i urządzenia elektryczne, produkty chemiczne, przyrządy optyczne i medyczne, pojazdy oraz metale nieszlachetne, a największymi eksporterami do Lesotho Niemcy, Wielka Brytania i Belgia. Najważniejszą pozycją w europejskim imporcie z Lesotho były diamenty.

     

    Mimo preferencji celnych uzyskanych w ramach umowy pomiędzy Lesotho a UE (Cotonou & the Generalised System of Preferences), eksport odzieży do krajów Unii Europejskiej stanowił jedynie około 0,2 proc. eksportu tekstyliów z tego kraju. Głównym importerem była Belgia oraz w dużo mniejszym stopniu Wielka Brytania.

     

    Ważnym kierunkiem eksportowym są też Stany Zjednoczone, które udzieliły preferencyjnego dostępu dla eksportu tkanin i odzieży z Lesotho (AGOA). Lesotho jest największym subsaharyjskim eksporterem odzieży do USA. Odzież z Lesotho sprzedawana jest do takich sieci handlowych, takich jak: GAP, Reebok, Levis Strauss, Walmart, Sears, Gloria Vanderbilt, Calvin Klein, Ralph Lauren, itd.

     

    Zwiększył się udział importu Lesotho z Azji, gdyż azjatyccy producenci w Lesotho sprowadzają surowce z krajów swojego pochodzenia, w szczególności Tajwanu, Hong Kongu i Chin.

     

    Polska - Lesotho

    Wartość obrotów handlowych między Polską a Lesotho pozostaje niewielka, choć polski import stopniowo rośnie. Od poziomu 200 tys. euro w 2009 r. zwiększył się do 0,5 mln euro w 2011 r. W porównaniu do 2007 r., gdy wartość obrotów wyniosła zaledwie 2,4 tys. euro, postęp jest znaczący.

     

    Z danych Głównego Urzędu Statystycznego (GUS) wynika, że import Polski z Lesotho w 2013 r. wyniósł 0,3 mln dol., co oznaczało spadek o 86,8 proc. w porównaniu do analogicznego okresu 2012 r. Brakuje natomiast wyliczeń dotyczących polskiego eksportu do Lesotho w tym czasie, a także danych za 2014 rok.

     

    Główną pozycję w imporcie stanowiły urządzenia mechaniczne i elektryczne do rejestracji i odbioru dźwięku.

     

    Inwestycje

    Wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ), które napłynęły do Lesotho w 2013 r. wyniosła 44,895 mln dol., a w latach 1997 - 2013 r. 2,673 mld dol.

     

    W Królestwie Lesotho działa np. Nien Hsing Group. Firma ta w trzech swoich fabrykach zatrudnia 7500 pracowników i produkuje 70 tys. par dżinsów dziennie dla potrzeb swojego największego klienta – firmy Levi's. Powodem, dla którego amerykańska firma wybrała Lesotho jako kraj do produkcji jest m.in. możliwość bezcłowego dostępu do rynku USA na bazie Traktatu Agoa. Zapewnia on uprzywilejowane traktowanie niektórym państwom afrykańskicm.

     

    Podczas gdy w 2004 roku w Lesotho działało 45 producentów odzieży zatrudniających 52 tys. pracowników, w 2011 roku było ich jedynie 23, a zatrudnienie zmniejszyło się do 35 tys. osób. Powodem jest preferencyjne traktowanie państw azjatyckich z uwagi na wciąż niższe koszty produkcji. Państwa azjatyckie oferują także bardziej korzystne zachęty inwestycyjne, a koszty i czas transportu są tam również niższe.

     

    Obecność polskich firm i zainteresowanie rynkiem Lesotho jest znikome. W ciągu ostatnich lat nie odnotowano żadnych oficjalnych wizyt. Nie miały też miejsca spotkania przedstawicieli resortów gospodarki obu krajów. Nie ma informacji na temat inwestycji wzajemnych pomiędzy Polską a Lesotho.

     

    Relacje gospodarcze z UE

    W czerwcu 2009 r. Lesotho razem z Botswaną, Suazi i Mozambikiem podpisała z UE tymczasową umowę o partnerstwie gospodarczym Interim Economic Partnership Agreement (IEPA), zapewniającą uprzywilejowany dostęp do europejskiego rynku.

     

    Polska nie posiada dwustronnych umów gospodarczych z Lesotho. Aktualne ramy współpracy handlowej określa umowa UE-SADC- EPA (Economic Partnership Agreement), której Lesotho jest jednym z uczestników.

     

    Dla biznesu

    Główne przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej w Lesotho to m.in. utrudnienia w rozpoczęciu działalności handlowej i otrzymania wymaganych zezwoleń. Chodzi również o niezadawalającą ochronę inwestorów i utrudnienia w prowadzeniu handlu przygranicznego.

     

    Wejście Polski do Unii Europejskiej i objęcie umową ACP-EU, a obecnie EPA, powoduje, że polskie firmy nie napotykają żadnych barier w eksporcie do Lesotho. Mają pełnoprawny dostęp do tego rynku i takie same warunki, jak inne firmy z UE.

     

    Sprawy gospodarcze państwa leżą w kompetencji Ministerstwa Handlu i Przemysłu. Pozostałymi resortami gospodarczymi są: Ministerstwo Rolnictwa, Ministerstwo Leśnictwa, Ministerstwo Finansów, Ministerstwo Zasobów Naturalnych, Ministerstwo Turystyki, Ochrony Środowiska i Kultury oraz Ministerstwo Komunikacji, Nauki i Technologii.

     

    W Lesotho działa kilka niezależnych izb handlowych i przemysłowych, a najważniejszą z nich jest Izba Przemysłowo-Handlowa Lesotho - Lesotho Chamber of Commerce and Industry.

     

    Sądownictwo

    Sądownictwo w Lesotho jest niezależne i bezstronne. Sądy krajowe zajmują się procesami gospodarczymi w oparciu o system prawny, który bazuje na brytyjskim i holenderskim.

     

    Wskaźnik percepcji korupcji w Afryce w 2012 roku – w punktach

    Botswana

    65

    Niger

    33

    Republika Zielonego Przylądka

    60

    Egipt

    32

    Mauritius

    57

    Madagaskar

    32

    Rwanda

    53

    Mozambik

    31

    Seszele

    52

    Sierra Leone

    31

    Namibia

    48

    Togo

    30

    Ghana

    45

    Wybrzeże Kości Słoniowej

    29

    Lesotho

    45

    Uganda

    29

    RPA

    43

    Kenia

    27

    Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

    42

    Niger

    27

    Liberia

    41

    Kamerun

    26

    Tunezja

    41

    Rep. Środkowoafrykańska

    26

    Burkina Faso

    38

    Kongo

    26

    Malawi

    37

    Erytrea

    25

    Maroko

    37

    Gwinea Bissau

    25

    Sudan

    37

    Gwinea

    24

    Zambia

    37

    Angola

    22

    Benin

    36

    Dem. Rep. Konga

    21

    Dżibuti

    38

    Libia

    21

    Senegal

    36

    Gwinea Równikowa

    20

    Gabon

    35

    Zimbabwe

    20

    Tanzania

    35

    Burundi

    19

    Algieria

    34

    Czad

    19

    Gambia

    34

    Sudan

    13

    Mali

    34

    Somalia

    8

    Etiopia

    33

     

     

    Źródło: Transparency International, www.cba.gov.pl, 2012.
     

    Rynek pracy

    Rząd Lesotho nie stosuje żadnych utrudnień w dostępie do rynku pracy, szczególnie gdy chodzi o wysoko-wykwalifikowanych pracowników. Konieczne jest jednak uzyskanie pozwolenia na pracę.

     

    Nieruchomości

    Lesotho nie wprowadziło żadnych ograniczeń w nabywaniu tu nieruchomości. Konstytucja Lesotho zabrania przejęcia własności prywatnej przez państwo bez przeprowadzenia stosownych procedur sądowych i za odszkodowaniem.

     

    Zamówienia publiczne

    Zamówienia publiczne w większości przypadków podlegają procedurom przetargowym. W większości przetargi są otwarte i nie ma teoretycznie ograniczeń w składaniu ofert. Przy większych przetargach obowiązuje klauzula pre-kwalifikacji bądź też dopuszczane są tylko te firmy, które zostały już zarejestrowane i uznane przez organizatora przetargu.

     

    Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

    W Lesotho istnieje szereg uregulowań prawnych chroniących własność intelektualną i prawa autorskie oraz własność przemysłową - Lesotho’s Industrial Property Order (1989), Copyright Order (1989) i Industrial Property Regulations (1989). Są one zgodne z zapisami WTO Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPS). Prawo Lesotho chroni własność patentową, wzornictwo przemysłowe, marki towarów i prawa autorskie.

     

    Historia

    Najstarszymi mieszkańcami kraju byli Buszmeni, którzy przybyli tu prawdopodobnie w I tysiącleciu p.n.e. Od VIII wieku n.e. napływały tu ludy Bantu, spychające Buszmenów na południowy zachód.

     

    Na początku XIX wieku tereny Lesotho zostały opanowane przez lud Soto, który po walkach z innymi plemionami Bantu oraz z Burami (od 1836) utworzył silne państwo Basuto pod wodzą Moshoeshoe I (Moszesza I).

     

    Wobec stałego zagrożenia ze strony Burów Moshoeshoe I oddał swoje państwo pod opiekę brytyjską (ok. 1843). W latach 60. XIX wieku, w wyniku kolejnych wojen z Burami z Oranii, Basuto groziła utrata połowy terytorium. Brytyjczycy, starając się utrzymać pokój w regionie i na obrzeżach własnych kolonii, anektowali w roku 1868 państwo Moszesza. W 1871 roku Basuto zostało włączone do Kolonii Przylądkowej. W latach 1879–81 próba odebrania broni tubylcom wywołał bunt. W roku 1884 powstał odrębny brytyjski protektorat Basuto, a rządy pozostawiono miejscowym wodzom.

     

     

    W 1965 roku protektorat uzyskał autonomię wewnętrzną. Odbyły się wybory powszechne, w których zwyciężyła Narodowa Partia Basuto (BNP) pod przywództwem L.J. Jonathana (prawnuka wodza Moshoeshoe I). 4 października 1966 roku Basuto stało się niepodległą monarchią pod nazwą Lesotho, członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów i ONZ. Królem został wódz Moshoeshoe jako Moshoeshoe II, a premierem — Jonathan, który sprawował tę funkcję przez 20 lat.

     

    Rzeczywistym przywódcą kraju był premier Jonathan, dążący do ograniczenia uprawnień króla. Moshoeshoe II, popierany przez N. Mokhehle, przywódcę opozycyjnej Kongresowej Partii Basuto (BCP), żądał poszerzenia uprawnień monarchy. W 1970 roku, po przegranych wyborach parlamentarnych, premier Jonathan dokonał zamachu stanu i utrzymał się u władzy. Stan wyjątkowy trwał do 1971 roku. Konstytucję zawieszono, ograniczona też została władza króla, represjonowano opozycję. W roku 1973, po porozumieniu premiera z królem, powołano tymczasowy parlament. Jonathan, początkowo zwolennik przyjaznych stosunków z RPA, w latach 70. i 80. XX w. starał się prowadzić bardziej niezależną politykę zagraniczną i gospodarczą. Doprowadziła ona do pogorszenia stosunków z RPA, która w 1986 roku wprowadziła blokadę gospodarczą.

     

    W 1986 roku, w wyniku inspirowanego przez RPA wojskowego zamachu stanu, Jonathan został odsunięty od władzy. Rządy przejęła Rada Wojskowa z generałem J.M. Lekhanyą na czele. Zawiesiła ona działalność partii politycznych (królowi Moshoeshoe II przywrócono jego uprawnienia), a stosunki z RPA uległy poprawie. W 1990 roku generał Lekhanya doprowadził do detronizacji Moshoeshoe II i objęcia tronu przez jego syna, Letsie III, którego Rada Wojskowa pozbawiła prawa do działalności politycznej. Stopniowo normalizowało się życie polityczne kraju: powstało Zgromadzenia Konstytucyjne, mające opracować projekt nowej konstytucji, zniesiono zakaz działalności partii politycznych, a w 1991 roku nowy przewodniczący Rady Wojskowej (pułkownik E.P. Ramaema) zapowiedział wybory do parlamentu.

     

    Pogłębiająca się trudna sytuacja ekonomiczna, wynikająca z długoletniej suszy, braku odpowiednich terenów pod uprawę i przeludnienia kraju, przyczyniły się do wygranej w wyborach parlamentarnych w 1993 roku opozycyjnej BPC pod przywództwem Mokhehle. W 1995 roku król Moshoeshoe II powrócił z emigracji do kraju i objął władzę. Po nagłej śmierci Moshoeshoe II w lutym 1996 roku królem ponownie został Letsie III. Po wyborach parlamentarnych w 1998 roku doszło do zamieszek. Wobec groźby zamachu stanu interweniowały zbrojnie RPA i Botswana, które wraz z Zimbabwe są od 1994 r. gwarantem stabilizacji w Lesotho. W 1999 roku wojska tych państw wycofały się, pozostawiając doradców.

     

    Na początku 2002 roku wprowadzono modyfikacje do konstytucji z 1993 r. (m.in. zmiany w systemie wyborczym). Ze względu na niestabilność sytuacji w kraju i początkowy brak zgody co do zmienionych zasad głosowania, planowane na 2000 rok wybory powszechne odbyły się dwa lata później. Zwyciężył w nich LCD, a jego przywódca B.P. Mosisili utrzymał stanowisko premiera. sprawowane od 1998 roku.

     

    Więcej na: http://encyklopedia.pwn.pl

     

    Źródła:

    • Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
    • Ministerstwo Gospodarki,
    • Wydawnictwo Naukowe PWN,
    • PAP,
    • Bank Światowy,
    • ONZ,
    • "Problemy wyżywienia ludności na kontynencie afrykańskim" Bożena Gulbicka, Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Państwowy Instytut Badawczy.