Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



    Elementarz Mauritiusa

    Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Redakcja | 2018-02-16 08:51:40
    mauritius, gospodarka, biznes, klimat

    Od czasu odzyskania niepodległości w 1968 r. Mauritius przeszedł transformację. Z kraju biednego stał się państwem o średnich dochodach, z gospodarką zdywersyfikowaną, nastawioną na rozwój przemysłu, finansów oraz turystyki.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Informacje podstawowe

    • ang. (the) Republic of Mauritius
    • Stolica: Port Louis
    • Powierzchnia: 1 tys. 865 km kw.
    • Liczba ludności: 1,2 mln
    • Gęstość zaludnienia: 626 osób na km kw.
    • Waluta: rupia Mauritiusa (MUR) = 100 cent

     

    Republika Mauritiusu leży w zachodniej części Oceanu Indyjskiego, ok. 900 km na wschód od Madagaskaru. Pozostałe wyspy należące do archipelagu: Rodrigues (w odległości 563 km na wschód od Mauritiusa), Cargados Carajos (402 km na północ), Wyspy Agalega (933 km na północ), Reunion (174 km na południowy zachód).

     

    Kraj zajmuje 1865 km kw., a jego stolicą jest Port Louis, w którym mieszka 140 tys. 430 ludzi. To port nad Oceanem Indyjskim i jednocześnie największe miasto kraju. Inne większe miasta to: Beau Bassin-Rose Hill, Vacoas-Phoenix, Curepipe, Quatre Bornes.

     

    Obowiązująca na Mauritiusie walutą jest rupia (MUR), która dzieli się na 100 centów. Monety mają nominał od 1 do 50 centów oraz 1 i 5 rupii, banknoty 10 do 2000 rupii.

     

     

    Mauritius jest bardzo zróżnicowanym krajem pod względem etnicznym. Mieszkają tu Hindusi, Chińczycy, Afrykanie oraz Europejczycy.

     

    Warunki życia

     

    Dostęp do czystej wody w proc. w latach 1990 i 2011 w Afryce

    Kraj

    1990

    2011

    Kraj

    1990

    2011

    Somalia

    -

    30

    Burundi

    69

    74

    Dem. Rep. Konga

    43

    46

    Gwinea

    51

    74

    Mozambik

    34

    47

    Liberia

    -

    74

    Madagaskar

    29

    48

    Uganda

    41

    75

    Etiopia

    14

    49

    Benin

    57

    76

    Czad

    40

    50

    Lesotho

    80

    78

    Mauretania

    30

    50

    Zimbabwe

    79

    80

    Niger

    35

    50

    Burkina Faso

    44

    80

    Angola

    42

    53

    Wyb. Kości Słoniowej

    76

    80

    Tanzania

    55

    53

    Maroko

    73

    82

    Sudan

    67

    55

    Algieria

    94

    84

    Sierra Leone

    37

    58

    Malawi

    42

    84

    Togo

    49

    59

    Ghana

    53

    86

    Kenia

    43

    61

    Gabon

    -

    88

    Nigeria

    47

    61

    Gambia

    75

    89

    Zambia

    49

    64

    RPA

    83

    92

    Mali

    28

    65

    Dżibuti

    75

    93

    Rep. Środkowoafrykańska

    59

    67

    Namibia

    64

    93

    Rwanda

    62

    69

    Tunezja

    82

    96

    Kongo

    -

    72

    Seszele

    96

    96

    Gwinea Bissau

    36

    72

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    -

    97

    Suazi

    39

    72

    Botswana

    92

    97

    Senegal

    60

    73

    Egipt

    93

    99

    Kamerun

    49

    74

    Mauritius

    99

    100

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/.

     

     

    Dostęp do urządzeń sanitarnych w proc. w latach 1990 i 2011 w Afryce

    Kraj

    1990

    2011

    Kraj

    1990

    2011

    Niger

    4

    10

    Namibia

    24

    32

    Togo

    13

    11

    Gabon

    -

    33

    Czad

    8

    12

    Rep. Środkowoafrykańska

    11

    34

    Tanzania

    7

    12

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    -

    34

    Sierra Leone

    11

    13

    Uganda

    27

    35

    Madagaskar

    8

    14

    Zimbabwe

    41

    40

    Benin

    5

    14

    Zambia

    42

    42

    Ghana

    7

    14

    Kamerun

    47

    48

    Kongo

    -

    18

    Burundi

    42

    50

    Burkina Faso

    8

    18

    Senegal

    36

    51

    Liberia

    -

    18

    Malawi

    39

    53

    Mozambik

    9

    19

    Suazi

    49

    57

    Gwinea

    10

    19

    Angola

    29

    59

    Gwinea Bissau

    -

    19

    Dżibuti

    62

    61

    Etiopia

    2

    21

    Rwanda

    32

    61

    Mali

    15

    22

    Botswana

    39

    64

    Somalia

    -

    24

    Gambia

    -

    68

    Sudan

    27

    24

    Maroko

    53

    70

    Wyb. Kości Słoniowej

    20

    24

    RPA

    64

    74

    Lesotho

    -

    26

    Tunezja

    73

    90

    Mauretania

    16

    27

    Mauritius

    89

    91

    Kenia

    25

    29

    Algieria

    89

    95

    Dem. Rep. Konga

    17

    31

    Egipt

    72

    95

    Nigeria

    38

    31

    Libia

    97

    97

    Seszele

    97

    97

     

     

     

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/.

     

    Średnia liczba lat nauki w 2011 roku w Afryce

    Mozambik

    1,2

    Senegal

    4,5

    Burkina Faso

    1,3

    Uganda

    4,7

    Niger

    1,4

    Nigeria

    5,0

    Czad

    1,5

    Tanzania

    5,1

    Etiopia

    1,5

    Madagaskar

    5,2

    Gwinea

    1,6

    Togo

    5,3

    Mali

    2,0

    Gwinea Równikowa

    5,4

    Gwinea-Bissau

    2,3

    Kamerun

    5,9

    Burundi

    2,7

    Kongo

    5,9

    Gambia

    2,8

    Lesotho

    5,9

    Sierra Leone

    2,9

    Egipt

    6,4

    Sudan

    3,1

    Tunezja

    6,5

    Rwanda

    3,3

    Zambia

    6,5

    Benin

    3,3

    Algieria

    7,0

    Wyb. Kości Słoniowej

    3,3

    Kenia

    7,0

    Erytrea

    3,4

    Ghana

    7,1

    Dem. Rep. Konga

    3,5

    Suazi

    7,1

    Rep. Środkowoafrykańska

    3,5

    Mauritius

    7,2

    Rep. Zielonego Przylądka

    3,5

    Zimbabwe

    7,2

    Mauretania

    3,7

    Libia

    7,3

    Dżibuti

    3,8

    Namibia

    7,4

    Liberia

    3,9

    Gabon

    7,5

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    4,2

    RPA

    8,5

    Malawi

    4,2

    Botswana

    8,9

    Maroko

    4,4

    Seszele

    9,4

    Angola

    4,4

     

     

    Źródło: UNDP Human development report 2011, New York Oxford University Press 2011.
     

    Procent osób niedożywionych w Afryce w latach 1990-92 i 2011-2013

    Kraj

    1990-92

    2011-13

    Kraj

    1990-92

    2011-2013

    Algieria

    <5,0

    <5,0

    Wyb. Kości Słoniowej

    13,3

    20,5

    Egipt

    <5,0

    <5,0

    Senegal

    22,0

    21,6

    Libia

    <5,0

    <5,0

    Angola

    63,2

    24,4

    Tunezja

    <5,0

    <5,0

    Burkina Faso

    22,9

    25,0

    Ghana

    44,4

    <5,0

    Botswana

    25,1

    25,7

    RPA

    <5,0

    <5,0

    Kenia

    34,8

    25,8

    Maroko

    6,7

    5,0

    Madagaskar

    24,4

    27,2

    Mauritius

    8,6

    5,4

    Rep. Środkowoafrykańska

    48,5

    28,2

    Gabon

    9,5

    5,6

    Liberia

    29,6

    28,6

    Benin

    22,4

    6,1

    Namibia

    36,2

    29,3

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    22,9

    7,2

    Czad

    60,1

    29,4

    Mali

    24,9

    7,3

    Sierra Leone

    42,5

    29,4

    Nigeria

    21,3

    7,3

    Rwanda

    52,3

    29,7

    Mauretania

    12,9

    7,8

    Uganda

    27,1

    30,1

    Seszele

    16,5

    8,3

    Zimbabwe

    43,6

    30,5

    Gwinea Bissau

    21,8

    10,1

    Kongo

    42,4

    33,0

    Kamerun

    38,3

    13,3

    Tanzania

    28,8

    33,0

    Niger

    35,5

    13,9

    Suazi

    15,8

    35,8

    Gwinea

    18,2

    15,2

    Mozambik

    57,8

    36,8

    Togo

    34,8

    15,5

    Etiopia

    -

    37,1

    Lesotho

    17,0

    15,7

    Sudan

    41,9

    38,9

    Gambia

    18,2

    16,0

    Zambia

    33,8

    43,1

    Malawi

    45,2

    20,0

    Erytrea

    -

    61,3

    Dżibuti

    70,2

    20,5

    Burundi

    44,4

    67,3

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/.

     

    Wskaźniki rozwoju społecznego (HDI) na świecie i w Afryce w 2011 roku

    Regiony i kraje

    Ranga HDI

    Wskaźnik rozwoju społecznego HDI

    Mierniki wyznaczające wskaźnik rozwoju społecznego

    Przewidywana długość życia w momencie urodzin w latach

    Średnia liczba lat nauki

    Oczekiwana liczba lat nauki

    Dochód narodowy brutto na 1 mieszkańca w USD*

    Świat

    -

    0,682

    69,8

    7,4

    11,3

    10 082

    Afryka Ogółem

    -

    0,493

    57,4

    4,8

    9,6

    2 616

    Afryka Północna

    -

    0,650

    73,0

    6,2

    11,8

    5 972

    Algieria

    96

    0,698

    73,1

    7,0

    13,6

    7 658

    Egipt

    113

    0,644

    73,2

    6,4

    11,0

    5 269

    Libia

    64

    0,760

    74,8

    7,3

    16,6

    12 637

    Maroko

    130

    0,582

    72,2

    4,4

    10,3

    4 196

    Tunezja

    94

    0,698

    74,5

    6,5

    14,5

    7 281

    Afryka Subsaharyjska

    -

    0,463

    54,4

    4,5

    9,2

    1 966

    Afryka Środkowa

    -

    0,366

    50,0

    4,0

    8,7

    1 660

    Angola

    148

    0,486

    51,1

    4,4

    9,1

    4 874

    Czad

    183

    0,328

    49,6

    1,5

    7,2

    1 105

    Dem. Rep. Konga

    187

    0,286

    48,4

    3,5

    8,2

    280

    Gabon

    106

    0,674

    62,7

    7,5

    13,1

    12 249

    Gwinea Równikowa

    136

    0,537

    51,1

    5,4

    7,7

    17 608

    Kamerun

    150

    0,482

    51,6

    5,9

    10,3

    2 031

    Kongo

    137

    0,533

    57,4

    5,9

    10,5

    3 066

    Rep. Środkowoafrykańska

    179

    0,343

    48,4

    3,5

    6,6

    707

    Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

    144

    0,509

    64,7

    4,2

    10,8

    1 792

    Afryka Wschodnia

    -

    0,406

    56,0

    3,8

    8,6

    1 174

    Burundi

    185

    0,316

    50,4

    2,7

    10,5

    368

    Dżibuti

    165

    0,430

    57,9

    3,8

    5,1

    2 335

    Erytrea

    177

    0,349

    61,6

    3,4

    4,8

    536

    Etiopia

    174

    0,363

    59,3

    1,5

    8,5

    971

    Kenia

    143

    0,509

    57,1

    7,0

    11,0

    1 492

    Malawi

    171

    0,400

    54,2

    4,2

    8,9

    753

    Madagaskar

    151

    0,480

    66,7

    5,2

    10,7

    824

    Mauritius

    77

    0,728

    73,4

    7,2

    13,6

    12 918

    Mozambik

    184

    0,322

    50,2

    1,2

    9,2

    898

    Rwanda

    165

    0,429

    55,4

    3,3

    11,1

    1 133

    Seszele

    52

    0,773

    73,6

    9,4

    13,3

    16 729

    Sudan

    169

    0,408

    61,5

    3,1

    4,4

    1 894

    Tanzania

    152

    0,466

    58,2

    5,1

    9,1

    1 328

    Uganda

    161

    0,446

    54,1

    4,7

    10,8

    1 124

    Zambia

    164

    0,430

    49,0

    6,5

    7,9

    1 254

    Zimbabwe

    173

    0,376

    51,4

    7,2

    9,9

    376

    Afryka Zachodnia

    -

    0,431

    54,1

    4,2

    8,4

    1 656

    Benin

    167

    0,427

    56,1

    3,3

    9,2

    1 364

    Burkina Faso

    181

    0,331

    55,4

    1,3

    6,3

    1 141

    Gambia

    168

    0,420

    58,5

    2,8

    9,0

    1 282

    Ghana

    135

    0,541

    64,2

    7,1

    10,5

    1 584

    Gwinea

    178

    0,340

    54,1

    1,6

    8,6

    863

    Gwinea-Bissau

    176

    0,353

    48,1

    2,3

    9,1

    994

    Liberia

    182

    0,329

    56,8

    3,9

    11,0

    265

    Mali

    175

    0,359

    51,4

    2,0

    8,3

    1 123

    Mauretania

    159

    0,453

    58,6

    3,7

    8,1

    1 859

    Niger

    186

    0,295

    54,7

    1,4

    4,9

    641

    Nigeria

    156

    0,459

    51,9

    5,0

    8,9

    2 069

    Senegal

    155

    0,459

    59,3

    4,5

    7,5

    1 708

    Sierra Leone

    180

    0,336

    47,8

    2,9

    7,2

    737

    Togo

    162

    0,435

    57,1

    5,3

    9,6

    798

    Rep. Zielonego Przylądka

    133

    0,568

    74,2

    3,5

    11,6

    3 402

    Wyb. Kości Słoniowej

    170

    0,400

    55,4

    3,3

    6,3

    1 387

    Afryka Południowa

    -

    0,611

    53,0

    8,3

    12,8

    9 062

    Botswana

    118

    0,633

    53,2

    8,9

    12,2

    13 049

    Lesotho

    160

    0,450

    48,2

    5,9

    9,9

    1 664

    Namibia

    120

    0,625

    62,5

    7,4

    11,6

    6 206

    RPA

    123

    0,619

    52,8

    8,5

    13,1

    9 469

    Suazi

    140

    0,522

    48,7

    7,1

    10,6

    4 484

    *według siły nabywczej w 2005.

    Źródło: UNDP Human development report 2011, New York Oxford University Press 2011.
     

    Religia

    Większość stanowią wyznawcy hindi (52 proc.). Sporą grupą są chrześcijanie (30 proc.), a pozostali to m.in. muzułmanie (17 proc.).

     

    Język

    Językiem urzędowym jest angielski. Ponadto, powszechnie używany jest francuski i kreolski. W użyciu są również języki azjatyckie.

     

    Ustrój i władza

    W Republice Mauritiusu głową państwa jest prezydent wybierany przez parlament na pięcioletnią kadencję.

     

    Władza wykonawcza należy do powoływanego przez prezydenta rządu, na czele którego stoi premier odpowiedzialny przed parlamentem.

     

    Parlament Mauritiusa, wyspiarskiego państwa w południowo-zachodniej części Oceanu Indyjskiego (1,3 mln ludności) po raz pierwszy w dziejach wybrał w 2015 roku na prezydenta kobietę, 56-letnią specjalistkę w dziedzinie bioróżnorodności, dr Ameenah Gurib-Fakim.

     

    Władzę ustawodawcza sprawuje Zgromadzenie Ustawodawcze, składające się z 70 posłów. Ich kadencja trwa pięć lat. Osiem miejsc obsadzanych jest przez komisję wyborczą reprezentantami mniejszościowych grup etnicznych, zwłaszcza tych, które nie weszły do parlamentu w drodze normalnych wyborów. Od 2001 r. statusem autonomicznym cieszy się zamieszkała przez katolicką ludność kreolską wyspa Rodrigues (18-osobowe zgromadzenie regionalne).

     

    Ordynacja wyborcza oparta jest na systemie większościowym. Okręgi wyborcze są trójmandatowe, z wyjątkiem jednego okręgu dwumandatowego. Wyborca może zaznaczyć na karcie do głosowania maksymalnie tylu kandydatów, ile mandatów jest do obsadzenia w danym okręgu. W taki sposób wyłania się 62 parlamentarzystów. Następnie, po zsumowaniu wyników ze wszystkich okręgów, tworzy się ranking kandydatów, którzy nie zostali wybrani. Ośmiu z nich o największej liczbie uzyskanych głosów otrzymuje mandaty (zasada tzw. szczęśliwych przegranych).

     

    Ranking Ibrahim Index of African Governance sklasyfikował Mauritius na 1. miejscu w Afryce pod względem dobrego rządzenia. Według Democratic Index sporządzonego przez Economic Intelligence Unit, który ocenia stan demokracji w 167 krajach świata, Mauritius znalazł się na 24. miejscu na świecie i jest uznawany za jedyny afrykański kraj, w którym panuje pełna demokracja.

     

    Za sprawy gospodarcze odpowiada Ministerstwo Przemysłu, Handlu i Ochrony Konsumenta. W jego ramach działa departament ds. handlu, który zajmuje się m.in. kwestiami importu i eksportu, kontroli i ustalania cen. Głównym zadaniem ministerstwa jest koordynowanie wymiany handlowej i usługowej na poziomie krajowym i zagranicznym. Kwestie gospodarcze należą również częściowo do pozostałych ministerstw: Ministerstwa Przemysłu Rolnego i Bezpieczeństwa Żywnościowego, Ministerstwa Rybołówstwa, Ministerstwa Energii i Użyteczności Publicznej, Ministerstwa ds. biznesu, przedsiębiorstw i spółdzielczości, Ministerstwa Turystyki, Rekreacji i Komunikacji Zewnętrznej.

     

    Współpracę gospodarczą i handel wspieraja też inne instytucje: Enterprise Mauritius, Board of Investment oraz Mauritius Chamber of Commerce and Industry (MCCI).

     

    Administracja

    Mauritius podzielono na dziewięć dystryktów, dwie depedencje oraz jeden region autonomiczny.

     

    Różnice kulturowe

    Niechęć Afryki do homoseksualizmu wynika z jej patriarchalnego konserwatyzmu, przywiązania do tradycji i pobożności, ale obserwowany w ostatnich latach wzrost homofobii wiąże się też z polityką. Od zwycięstwa w zimnej wojnie i upadku komunizmu na początku lat 90. rządzony przez liberałów Zachód przekonywał Afrykę do liberalnych porządków i praw. Zachęcał do demokracji i praw człowieka, uzależniał od tego swoją gospodarczą pomoc.

     

    Z ponad 50 państw Afryki w prawie 40 homoseksualizm uważany jest za przestępstwo. W Sudanie, Mauretanii czy Somalii grozi za niego kara śmierci. W pozostałych krajach karze się go więzieniem – kilkoma miesiącami w Burundi, trzema latami w Tunezji czy Maroku, pięcioma w Kamerunie i Senegalu, czternastoma w Nigerii, Ugandzie, Kenii czy Malawi. Te ostatnie są byłymi brytyjskimi koloniami, a kary za homoseksualizm, jako sprzeczny z naturą ludzką, wprowadzili tam jeszcze Brytyjczycy.

     

    Jedynym na Czarnym Lądzie krajem, w którym związki homoseksualne zrównano z heteroseksualnymi w konstytucji i gdzie zezwolono na homoseksualne małżeństwa, jest Republika Południowej Afryki, która po upadku apartheidu w 1994 r., wzorując się na Zachodzie, wprowadziła u siebie najbardziej liberalne przepisy na całym kontynencie. Ale nawet w liberalnej RPA homoseksualiści są piętnowani przez społeczeństwo, lesbijki są poddawane „korekcyjnym gwałtom”.

     

    Polityczni przywódcy, którzy jednomyślnie potępiają homoseksualizm, a widząc aplauz rodaków, sięgają po homofobię jako oręż w walce o władzę. Prezydent Zimbabwe Robert Mugabe od lat wyklina homoseksualistów jako „wybryk natury i obrazę godności ludzkiej”, „gorszych niż świnie i psy”.

     

    Wrogość do homoseksualizmu jest jedną z niewielu spraw, które łączą zwaśnionych chrześcijan i muzułmanów w Nigerii. Imamowie w Senegalu zakazują grzebać homoseksualistów na cmentarzach, a kapłani np. w Malawi wyklinają ich jako sługi szatana, owoc zachodniej dekadencji i upadku.

     

    Kryzys gospodarczy i wojny w Afganistanie i Iranie, które na początku XXI wieku podkopały potęgę Zachodu, sprawiły, że afrykańscy przywódcy przestali bezkrytycznie przyjmować zalecane przez Zachód mody, a jako pierwsze odrzucili przyjęte na Zachodzie zrównanie heteroseksualizmu z homoseksualizmem. „Zachód mówi, że to prawa człowieka, a według nas to występek i zło” – tłumaczą wiernym w świątyniach kapłani, zauroczeni konserwatywnymi imamami z Bliskiego Wschodu i pastorami z USA.

     

    Co warto wiedzieć

    Zwierzęta przywożone na wyspę muszą odbyć sześciomiesięczną kwarantannę.

     

    Wizy

    Obywatele polscy przy pobytach do 90 dni nie muszą posiadać wizy. Powinni jednak spełnić kilka warunków:

    • posiadać bilet powrotny,
    • potwierdzoną rezerwację miejsca zamieszkania,
    • środki niezbędne do utrzymania się w czasie pobytu (ok. 100 dol. na dzień).

     

    Paszport musi być ważny w dniu planowanego opuszczenia terytorium Republiki Mauritiusa przez co najmniej sześć miesięcy.

     

    Odpowiednio długi termin ważności dokumentu jest bardzo ważny także z tego powodu, by nie dopuścić do powstania problemów z przedłużającym się pobytem w przypadkach losowych. Nieważny paszport może spowodować kłopoty np. na lotnisku lub drodze powrotnej do kraju.

     

    Bezpieczeństwo i zdrowie

    Na Mauritiusie Należy unikać tłoku, demonstracji ulicznych, a także uważać na złodziei kieszonkowych na centralnym placu w Port Louis.

     

    Opieka medyczna jest na przyzwoitym poziomie, jednakże bezpłatne szpitale państwowe nie są dostępne dla cudzoziemców. Turyści korzystają w razie potrzeby z usług prywatnych szpitali i gabinetów lekarskich. Zaleca się wykupienie przed przyjazdem międzynarodowego ubezpieczenia zdrowotnego.

     

    W przypadku podróży do Mauritiusu z kraju, w którym panuje żóta febra, trzeba przedstawić zaświadczenie o zaszczepieniu na tę chorobę.

     

    Transport

    Na Mauritiusie infrastruktura transportowa jest dobrze rozwinięta, a drogi są w bardzo dobrym stanie. Łączna długość dróg utwardzonych wynosi 2149 km, z czego 75 km ma droga ekspresowa.

     

    Założony w 1638 roku Port Louis to towarowy port międzynarodowy i terminal dla statków rejsowych. Położony jest wzdłuż dynamicznie rozwijających się szlaków handlowych łączących Azję, Afrykę, Europę i Amerykę. Port wyposażony jest w nowoczesną infrastrukturę świadczącą usługi wszystkim rodzajom ruchu morskiego.

     

    W kraju działa pięć lotnisk, z czego dwa mają utwardzony pas startowy. Międzynarodowe lotnisko im. Sir Seewoosagur Ramgoolam posiada wszystkie nowoczesne udogodnienia i usługi zarówno dla ruchu pasażerskiego, jak i cargo. Krajowe linie lotnicze to Air Mauritius. Oprócz linii krajowych na międzynarodowym lotnisku swoje usługi świadczy 20 linii regionalnych i zagranicznych do 35 destynacji (m.in. Air France, Alitalia, British Airways, Emirates).

     

    Podróże po kraju

    Komunikacja autobusowa w większych miastach działa do godz. 22.30, ale na prowincji do godz. 18.00. Można korzystać z miejscowych taksówek.

     

    Więcej szczegółowych informacji na temat podróżowania po Mauritiusie można znaleźć na stronie internetowej Izby Rozwoju Turystyki Mauritiusu.

     

    Na wyspie obowiązuje ruch lewostronny. Uczestnicy poważniejszych kolizji drogowych muszą złożyć wyjaśnienie na miejscu wypadku, po przybyciu policji. Przy mniejszych kolizjach można ograniczyć się jedynie do spisania wspólnego oświadczenia, które następnie należy poświadczyć na najbliższym posterunku policji.

     

    Możliwości skorzystania z pomocy drogowej i służb ratunkowych są bardzo ograniczone.

     

    Święta

    • 1 i 2 stycznia – Nowy Rok,
    • 1 lutego – zniesienie niewolnictwa,
    • 12 marca – dzień niepodległości/ święto Republiki,
    • 1 maja – święto pracy,
    • 15 sierpnia – Wniebowzięcie,
    • 2 listopada – święto związane z przyjazdem na Mauritius robotników z Indii (po zniesieniu niewolnictwa w 1834 r.),
    • 25 grudnia – Boże Narodzenie.

     

    Mauritius w międzynarodowych organizacjach ekonomicznych

    Mauritius jest członkiem SADC i COMESA, a także należy do państw grupy ACP. Kraj dołączył do Organizacji Narodów Zjednoczonych 24 kwietnia 1968 roku i należy do ECA, a także kilku nieregionalnych wyspecjalizowanych organizacji takich jak FAO, IAEA, the World Bank, UNESCO, UNIDO czy WHO. Kraj jest członkiem WTO, the African Development Bank, COMESA, Commonwealth Nations, G-77, the ACP Group, Alliance of Small Island States (AOSIS), African Union. W 1984 roku Mauritius dołączył do Madagaskaru i Seszeli w współtworzeniu the Indian Ocean Commission. Komory i Francja (reprezentująca Réunion) dołączyły w 1985. Kraj jest częścią Nonaligned Movement.

     

    Kontakty

     

    The Mauritius Chamber of Commerce and Industry (MCCI)

    3, Royal Street/Port-Louis/Mauritius

    Tel.: +230 208 3301

    Fax: +230 208 0076

    www: www.mcci.org/contact.aspx

    www: www.mcci.org

     

    Board of Investment

    10th Floor, One Cathedral Square Building

    16, Jules Koenig Street, Port Louis, Mauritius

    Tel.: +230 203 3800

    Fax: +230 210 8560

    e-mail: contact@investmauritius.com
    e-mail: businessafrica@investmauritius.com

    www: www.investmauritius.com

     

    Enterprise Mauritius

    7th Floor, St James Court

    St Dennis Street, Port Louis, Mauritius

    Tel.: +230 212 9760

    Fax: +230 212 9767

    e-mail: info@em.intnet.mu

    www: www.sourcemauritius.com

     

    Ministerstwo Przemysłu, Handlu i Ochrony Konsumenta

    8th Floor Paille en Queue Court

    Port-Louis, Mauritius

    Tel: +230 210 7100

    Fax: +230 211 0855

    e-mail: mind@mail.gov.mu

    www: industry.gov.mu

     

    Ministerstwo Rybołówstwa

    Albion Fisheries Research Centre Albion, Petite Riviere

    Mauritius

    Tel: +230 238 4100, +230 238 4829

    Fax: +230 238 4184

    e-mail: fisheries@mail.gov.mu

    www: fisheries.gov.mu

     

    Ministerstwo Przemysłu Rolnego i Bezpieczeństwa Żywnościowego

    Levels 8 & 9

    Renganaden Seeneevassen Building

    Cnr Jules Koenig & Maillard Streets

    Port Louis, Mauritius

    Tel: +230 212 0854, +230 212 2940

    Fax: +230 212 4427

    e-mail: moa-headoffice@mail.gov.mu

    www: agriculture.gov.mu

     

    Ministerstwo Energii i Użyteczności Publicznej

    Level 10, Air Mauritius Centre, John Kennedy Street

    Port Louis, Mauritius

    Tel : +230 405 6700

    Fax: +230 208 6497

    e-mail: mpu@mail.gov.mu

    www: publicutilities.gov.mu

     

    Ministerstwo Turystyki, Rekreacji i Komunikacji Zewnętrznej

    Level 12, Air Mauritius Centre

    John Kennedy Street, Port Louis, Mauritius

    Tel.: +230 211 7930

    Fax: +230 208 6776

    e-mail: mtou@mail.gov.mu

    www: tourism.gov.mu

     

    Ministerstwo ds. biznesu, przedsiębiorstw i spółdzielczości

    16th Floor Newton Tower

    Sir William Newton St

    Port Louis, Mauritius

    e-mail: mbe@mail.gov.mu

    www: enterbusiness.gov.mu

     

    Warunki geograficzne, klimat

    Wyspa jest częścią archipelagu Maskarenów, który powstał miliony lat temu w wyniku podwodnych erupcji wulkanicznych. Mauritius to kraj przeważnie wyżynny, o klimacie równikowym wybitnie wilgotny.

     

    Powierzchnia wyspy ma w przybliżeniu kształt owalu o dłuższej średnicy 61 km i krótszej 47 km. Linia brzegowa ma 161 km długości.

     

    Wnętrze wyspy obejmuje płaskowyż o średniej wysokości 671 m n.p.m, z dużymi opadami (średnio rocznie 510 cm). Płaskowyż opada łagodnie ku północy, przechodząc w nadmorską równinę, natomiast od południa i zachodu opada ku wąskiemu pasmu wybrzeża stromymi urwiskami.

     

    Najwyższe wzniesienie - Piton de la Petite Riviére Noire - ma 826 m n.p.m.

     

    Wyspa Rodrigues zbudowana jest głównie ze skał bazaltowych, a na wybrzeżu występują wapienie koralowe.

     

    Na Mauritiusie panuje klimat morski: zwrotnikowy w czasie lata i podzwrotnikowy w zimie. Lato trwa od listopada do kwietnia, a zima od maja do października.

     

    Temperatura w głębi lądu waha się od 13oC do 25oC, w zależności od pory roku. Na wybrzeżu temperatura z reguły jest o 5oC wyższa. Najgorętszym miesiącem jest styczeń (23-30°C), a najzimniejsze miesiące to lipiec i sierpień (17-24°C).

     

    Najwięcej opadów przypada na marzec (221 mm), a najbardziej sucha pora to wrzesień (36 mm opadów). Od połowy grudnia do kwietnia to okres, kiedy Mauritius mogą nawiedzać cyklony.

     

    Gospodarka

    Gospodarka Mauritiusa, w przeszłości zależna wyłącznie od sektora rolnego, w ostatnim latach przekształciła się we wszechstronną i rozwijającą się gospodarkę. Kiedyś rolnictwo oparte było wyłącznie na uprawie trzciny cukrowej, dziś gospodarka jest znacznie zróżnicowana: uprawa i przetwórstwo trzciny cukrowej (różne rodzaje cukru), nakierowany na eksport przemysł odzieżowy, biżuteria, owoce morza i ryby, usługi finansowe i turystyka. Rząd kładzie nacisk przede wszystkim na działania gospodarcze na Oceanie Indyjskim, tzw. Ocean Economy.

     

    Dzięki szybkiemu i zdywersyfikowanemu rozwojowi gospodarczemu, Mauritius nie należy do grupy krajów najmniej rozwiniętych i zyskał status kraju o średnich dochodach. Tutejszy rząd chce, by do 2020 roku Mauritius stał się krajem o wysokich dochodach. Jednak według Międzynarodowego Funduszu Walutowego może okazać się to niemożliwe. Gospodarka Mauritiusa rozwija się bowiem zbyt wolno: aby spełnić te oczekiwania, wzrost PKB powinien sięgnąć 5 proc., a nie 3,5 proc., jak obecnie.

     

    Plany gospodarcze Mauritiusa dotyczą m.in. rozbudowy i modernizacji portu lotniczego oraz portu wodnego, rozwój centrum naftowego, modernizacja transportu ziemnego, w tym propozycja tranzytu kolejowego, zwiększenie produkcji energii elektrycznej.

     

    Mauritius, położony wzdłuż szlaków handlowych pomiędzy Azją a Afryką, w ostatnich latach stał się głównym ośrodkiem regionalnym dla handlu i inwestycji. Kraj osiągnął stały i silny wzrost gospodarczy w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci. Dzięki temu zapewniono bardziej sprawiedliwy podział dóbr, zwiększono wskaźnik długości życia i obniżono wskaźnik umieralności niemowląt. Usprawniono też infrastrukturę.

     

    Dzięki solidnym regulacjom gospodarczym i ostrożnej praktyce bankowej Mauritiusowi udało się złagodzić negatywne skutki globalnego kryzysu finansowego w latach 2008-2009. W latach 2010-2013 gospodarka rosła o 3-4 proc. każdego roku.

     

    Gospodarka opiera się na uprawie cukru, turystyce, sektorze tekstylnym i odzieżowym, usługach finansowych, a także na sektorze przetwórstwa rybnego, technologii teleinformatycznych i rynku nieruchomości.

     

    Trzcina cukrowa zajmuje 90 proc. terenów uprawnych i daje 15 proc. dochodów z eksportu.

     

    Kraj ten ma długą tradycję w sektorze bankowości handlowej. Pierwszy bank został założony w 1838 roku. Obecnie państwo ma nowoczesny, dobrze rozwinięty i zdywersyfikowany sektor finansów i bankowości. Działa tu wiele zagranicznych banków - m.in. HSBC, Standard Chartered, Barclays, Deutsche Bank.

     

    Udział ludności rolniczej w ogólnej liczbie ludności w 2010 roku w Afryce – w procentach

    Libia

    3,0

    Burkina Faso

    92,1

    Mauritius

    8,0

    Sierra Leone

    60,0

    RPA

    9,8

    Liberia

    62,0

    Rep. Zielonego Przylądka

    16,9

    Rep. Środkowoafrykańska

    63,2

    Tunezja

    20,6

    Zambia

    63,2

    Algieria

    20,9

    Gwinea Równikowa

    64,3

    Nigeria

    24,9

    Somalia

    65,6

    Gabon

    25,7

    Czad

    65,7

    Maroko

    25,9

    Angola

    69,2

    Egipt

    27,9

    Madagaskar

    70,1

    Suazi

    28,8

    Senegal

    70,2

    Kongo

    31,9

    Kenia

    70,6

    Wyb. Kości Słoniowej

    37,9

    Malawi

    72,9

    Lesotho

    38,9

    Tanzania

    73,3

    Kamerun

    40,9

    Uganda

    73,5

    Namibia

    41,0

    Seszele

    73,6

    Botswana

    42,1

    Erytrea

    73,8

    Benin

    44,3

    Dżibuti

    74,0

    Mauretania

    50,3

    Mali

    74,9

    Sudan

    51,5

    Mozambik

    76,0

    Togo

    53,4

    Gambia

    76,0

    Ghana

    53,8

    Etiopia

    77,3

    Zimbabwe

    56,3

    Gwinea Bissau

    79,3

    Dem. Rep. Konga

    57,2

    Gwinea

    79,8

    Burundi

    89,2

    Niger

    82,9

    Rwanda

    89,4

     

     

    Źródło: FAO Statistical Yearbook 2012.

     

    Makroekonomia

    W 2013 roku wzrost gospodarczy na Mauritiusie sięgnął 3,2 proc. Największy udział w gospodarce Mauritiusa miały: sektor usług (73,4 proc.), a także przemysł (22 proc.) oraz rolnictwo (4,5 proc.).

     

    Bezrobocie w 2013 roku wyniosło 8,3 proc., a inflacja 3,5 proc.

     

    Wpływy do budżetu podliczono na 2 mld 507 mln dol., a wydatki na 2 mld 736 mln dol. Deficyt budżetowy wyniósł 1,9 proc. PKB.

     

    Wskaźniki makroekonomiczne

     

    • GDP: 11.94 mld dol. (2013)
    • GDP (PPP): 20.95 mld dol. (2013)
    • Wzrost GDP: 3,2 proc. (2013)
    • GDP na 1 mieszkańca: 9,300 dol. (2013)

     

    Siła robocza według sektorów

    • rolnictwo i rybołówstwo: 9 proc.
    • budownictwo i przemysł: 30 proc.
    • transport i komunikacja: 7 proc.
    • handel, restauracje, hotele: 22 proc.
    • finanse: 6 proc.
    • inne usługi: 25 proc.

    Główne sektory

    Mauritius staje się regionalnym ośrodkiem przemysłu odzieżowego, przekazując swój know-how krajom Południowo-Wschodniej Afryki. Sektor ten przyciągnął bezpośrednie inwestycje zagraniczne z różnych krajów, stworzył miejsca pracy oraz wzmocnił bazę przemysłową gospodarki.

     

    Na Mauritiusie produkuje się głownieto: T-shirty, koszule, odzież sportowa i codzienna, bielizna damska, spodnie, dżinsy, garnitury, odzież dziecięca, stroje plażowe, mundurki i inne. Lokalni producenci zaopatrują główne międzynarodowe marki, m.in. takie jak: Topshop, Topman, River Island, Levi’s, Le Chateau, Burton UK, Guess, Calvin Klein, Woolworths, Tommy Hilfiger, Victoria’s Secret, Zara, Mango, Esprit, Banana Republic.

     

    Chociaż tradycyjnie eksport z Wyspy trafia głównie do Europy i USA, to w ostatnich latach rośnie też sprzedaż do RPA. W 2012 roku eksport do Europy wyniósł 48 proc., USA 18 proc., RPA 24 proc., a do pozostałych krajów – 11 proc.

     

    Sektor rolny przeszedł długą drogę transformacji od sektora opartego na jednowymiarowej uprawie roli w latach 60-tych do w pełni zdywersyfikowanej gospodarki rolno-spożywczej. Przemysł rolno spożywczy składa się z pięciu głównych sektorów:

    • trzciny cukrowej,
    • świeżych produktów rolnych,
    • żywności przetworzonej,
    • owoców morza,
    • alkoholu i napojów.

    Produkcja cukru na Mauritiusie rozpoczęła się już w roku 1696, a w 1973 roku osiągnęła rekordowy wynik 718 tys. 464 ton. Mauritius jest również wiodącym eksporterem specjalnego rodzaju cukru, używanego jako dodatek do takich produktów jak: płatki zbożowe, nabiał, napoje, ciastka, jedzenie dla niemowląt, produkty do pieczenia, produkty żelatynowe.

     

    W sektorze świeżych produktów rolnych Mauritius znany jest z eksportu „golden Queen Victoria” - ananasów, które są dostępne przez cały rok, a także owoców liczi. Na eksport trafiają też kwiaty, warzywa i inne owoce, głównie do Europy, Azji, Australii i USA.

     

    Mauritius to jednocześnie regionalne centrum dla przetwórstwa owoców morza. Sektor przetwórstwa owoców morza ma potencjał umożliwiający handel, magazynowanie, przetwarzanie oraz re-eksport zarówno świeżych, jak i mrożonych, produktów rybnych.

     

    Mauritius znany jest z produkcji rodzimego rumu pod nazwą Mauritian Rums.

     

    Perspektywicznym sektorem gospodarki jest produkcja biżuterii. W 574 zarejestrowanych zakładach jubilerskich pracuje ok. 2000 ludzi. Od roku 2005 eksport produktów jubilerskich znacznie się zwiększył, osiągając wartość 126 mln dol. w 2012 roku. Główne rynki zbytu to: Francja, Belgia, Włochy, Wielka Brytania, USA, Australia.

     

    Sektor przemysłu lekkiego na Mauritiusie składa się z kilku dużych firm oraz wielu małych i średnich przedsiębiorstw. Można je zaliczyć do czterech głównych grup:

    • produkty dotyczącej zaawansowanej technologii (np. sprzęt laboratoryjny, urządzenia medyczne, kable elektryczne, światłowody),
    • produkty metalowe oraz z zakresu inżynierii maszynowej (np. sprzęty kuchenne aluminiowe, pompy hydrauliczne, części samochodowe, rury metalowe),
    • produkty z tworzyw sztucznych (np. zbiorniki na wodę, pojemniki plastikowe, okulary słoneczne, jachty, produkty do wypoczynku na plaży),
    • produkty z zakresu budownictwa (np. drzwi, pręty metalowe).

    Mauritius jest m.in. stroną porozumienia handlowego z USA o nazwie Africa Growth and Opportunity Act (AGOA). Dzięki temu produkty z Mauritiusa mogą być eksportowane do USA po preferencyjnych stawkach oraz duty free. Państwo ma też podpisane umowy handlowe z Turcją oraz Pakistanem.

     

    Inwestycje

    Mauritius przyciągnął ponad 32 tys. zagraniczne firmy, nastawione głównie na handel z Indiami, RPA i Chinami. Inwestycje w sektor bankowy wyniosły ponad 1 mld dol.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Mauritius w rankingach

    Przez wiele lat Mauritius przystosowywał swoją gospodarkę do wymogów przyjaznego biznesowi, bezpiecznego państwa oferującego konkurencyjne produkty. Mauritius kontynuuje liberalną politykę gospodarczą w kontekście międzynarodowego handlu, inwestycji i turystyki.

     

    Według Indeksu Wolności Ekonomicznej Heritage Foundation Mauritius zajmuje 8. miejsce wśród 178 klasyfikowanych krajów w rankingu wolnorynkowych gospodarek świata. Natomiast w rankingu Banku Światowego oceniającego kraje pod względem najlepszych warunków do robienia biznesu Mauritius uplasował się na 19. miejscu spośród 185 krajów.

     

    Wymiana handlowa

    Z Mauritiusu pochodzi wiele jakościowych produktów i usług w regionie. Kraj eksportuje ponad 1500 produktów do 150 krajów na całym świecie.

     

    Mauritius oferuje produkty i usługi m.in. z sektorów: tekstylny i odzieżowy, rolno-spożywczy (w tym owoce morza), biżuteria i zegarki, inżyniera oświetleniowa, medyczne urządzenia, farmacja, artykuły papiernicze i drukowane, produkty skórzane i obuwie, meble. Ma również wiarygodnych eksporterów, elastyczne warunki dostawy oraz wysokiej jakości zaplecze logistyczne (magazyny lotniskowe i portowe, bankowość).

     

    Jednym z głównych partnerów handlowych Mauritiusa jest Unia Europejska. Wraz z innymi państwami Afryki Wschodniej i Południowej (ESA) Mauritius wynegocjował umowę o partnerstwie gospodarczym (EPA – Economic Partnership Agreements) z UE i podpisał ją w sierpniu 2009 roku. Realizacja umowy została rozpoczęta w maju 2012 roku. Dzięki porozumieniu Mauritius może eksportować do krajów UE swoje produkty jako duty free.

     

    Ogólne obroty handlowe Mauritiusa z UE wyniosły 1 mld 880 mln euro w 2013 roku. Import z UE wyniósł 875 mln euro, co plasuje UE na 2. miejscu po Indiach, a przed Chinami (3. miejsce). Eksport do UE wyniósł 1 mld 4 mln euro i dało to UE 1. miejsce jako głównego importera produktów z Mauritiusa, przed USA i RPA. W 2014 roku import z UE wyniósł 966 mln euro, a eksport się nie zmienil i ponownie podliczono go na 875 mln euro.

     

    W latach 2007-2012 eksport produktów rolno-spożywczych wzrósł o 20,34 proc. W 2013 roku wpływy z eksportu wyniosły 2 mld 788 mln dol. Główne produkty eksportowe to: odzież i tekstylia (40 proc.), ryby i jej przetwory (19 proc.), cukier (12 proc.), kamienie szlachetne i wyroby jubilerskie (6 proc.). Główne kierunki eksportu Mauritiusa to: Wielka Brytania (17,0 proc.), Francja (15,0 proc.), RPA (9,2 proc.), USA (9,0 proc.), Włochy (8,1 proc.), Hiszpania (7,3 proc.) oraz Madagaskar (4,5 proc.).

     

    Import w 2013 r. wyniósł 4 mld 953 mld dol. Główne kraje, z których pochodziły towary, to: Chiny (28 proc.), Indie (14 proc.), Francja (9,3 proc.), RPA (8,2 proc.).

     

    Z importu pochodziły głównie produkty przetworzone, żywność, chemikalia, a także produkty naftowe.

     

    Mauritius w 2013 roku odnotował ujemny bilans handlowy, który wyniósł ok. 2,17 mld dol. W roku 2012 bilans również był ujemny i wynosił ok. 2,43 mld dol.

     

    Polska - Mauritius

    Od kilku lat odnotowuje się znaczny wzrost wymiany handlowej z Mauritiusem. W 2013 r. eksport towarów z Polski na Mauritius wyniósł 4,4 mln euro. Wartość importu z Mauritiusa podliczono na 24,3 mln euro, co dało ujemne saldo sięgające prawie 20 mln euro. Wartość ogólnych obrotów między Polską a Mauritiusem to 28,8 mln euro. W pierwszej połowie 2014 r. polski eksport wyniósł 3,5 mln euro, a import 12 mln euro w porównaniu z całym rokiem 2012, kiedy import podliczono na ok. 3 mln euro, a eksport 10,8 mln euro.

     

    Z kolei dane dostarczone przez stronę maurycjańską wskazują na odwrotną tendencję w relacjach handlowych między Polską a Mauritiusem. Według agencji Enterprise Mauritius (bazującej na Statistics Mauritius) eksport towarów z Polski na Mauritius w 2013 roku wyniósł 10,3 mln euro, a import na Mauritius to 5,7 mln euro.

     

    Główne towary eksportowane z Polski na Mauritius to: urządzenia elektryczne oraz sprzęt AGD, kosmetyki i perfumy, akcesoria komputerowe, papierosy, maszyny i części zamienne.

     

    Z Mauritiusa importujemy natomiast przede wszystkim: tuńczyki i inne gatunki ryb (świeże, mrożone lub chłodzone), trzcinę cukrową, biały cukier, cukier z trzciny cukrowej, odzież damską i męską oraz materiał jeans’owy.

     

    Relacje z UE

    Stosunki między Mauritiusem a Unią Europejską są bardzo dobre ze względu na ich stały rozwój w ostatnich latach. Mauritius jest jednym z krajów, które skorzystały najbardziej ze współpracy UE-AKP. Ogólne wsparcie budżetowe staje się coraz bardziej preferowaną metodą współpracy UE z Mauritiusem (98 proc. portfela współpracy na rzecz rozwoju). Współpraca koncentruje się na polityce makroekonomicznej, programie reform gospodarczych, reformach zarządzania finansami publicznymi, sektorze energetycznym, sektorze trzciny cukrowej, edukacji czy zmianie klimatu.

     

    Unia Europejska jest najważniejszym partnerem na Mauritiusie – jako jedyna zapewnia dotację na rzecz rozwoju kraju. Unia Europejska stanowi również najważniejszy rynek dla Mauritiusa. Dostęp do rynku UE zawsze był priorytetem dla rządu i sektora prywatnego Mauritiusa.

     

    Wraz z innymi państwami Afryki Wschodniej i Południowej (ESA) Mauritius wynegocjował umowę o partnerstwie gospodarczym (EPA – Economic Partnership Agreements) z UE i podpisał ją w sierpniu 2009 roku. Realizacja umowy została rozpoczęta w maju 2012 roku. Mauritius jest jednym z krajów pilotażowych, które skorzystały ze zwolnienia wizowego Schengen od połowy 2009 roku.

     

    14 lipca 2011 r. Mauritius podpisał umowę transferu dla schwytanych osób podejrzanych o piractwo przez EUNAVFOR.

     

    UE wspiera Mauritius, aby unowocześnić przepisy dotyczące ochrony danych.

     

    W lutym 2012 parafowano nową umowę o partnerstwie w sprawie połowów miedzy Unią Europejską a Mauritiusem.

     

    Gospodarcze umowy między Polską a Mauritiusem

    Do 2014 roku nie podpisano żadnych umów dwustronnych pomiędzy Polską a Mauritiusem.

     

    Po wejściu Polski do Unii Europejskiej ramy współpracy gospodarczej między tymi krajami określa umowa o partnerstwie gospodarczym (EPA – Economic Partnership Agreements), podpisana w sierpniu 2009 roku. Realizacja umowy została rozpoczęta w maju 2012 roku. Dzięki porozumieniu Mauritius może eksportować do krajów UE swoje produkty jako duty free.

     

    Dla biznesu

    Mauritius ma największą strefę ekonomiczną na świecie (Exclusive Economic Zones) - 1100 razy większa niż strefa lądowa (pas wód przybrzeżnych o promieniu ok. 300 km). To potencjał dla inwestycyji w strefie Oceanu Indyjskiego.

     

    Mocne strony rynku

    • polityczna, gospodarcza i społeczna stabilizacja,
    • trwały i w pełni demokratyczny ustrój polityczny,
    • przyjazne środowisko dla biznesu, w tym strategiczna lokalizacja (regionalne centrum handlu),
    • pro-biznesowa polityka rządu,
    • dynamiczny, chłonny sektor prywatny,
    • wykształcona kadra,
    • preferencyjny i bezcłowy dostęp do rynków UE, USA i Afryki Wschodniej oraz Turcji i Pakistanu,
    • nowoczesna infrastruktura telekomunikacyjna,
    • międzynarodowe umowy: 38 zawartych umów o uniknięciu podwójnego opodatkowania, 37 umów dotyczących ochrony i promocji inwestycji,
    • możliwość posiadania 100 proc. udziałów zagranicznych w firmie założonej i działającej na Mauritiusie,
    • jednolity podatek korporacyjny w wysokości 15 proc.

     

    Możliwości inwestycjne

    • sektor rolno-spożywczy: produkcja nasion na rynek lokalny i zagraniczny, produkcja żywności na eksport, przetwórstwo owoców i warzyw, przetwórstwo mleka, przetwórstwo mięsa wieprzowego i drobiu,
    • przemysł lekki i precyzyjny, np. narzędzia medyczne,
    • sektor odzieżowy i akcesoria: produkcja materiałów, ubrań, biżuterii, zegarków, produktów optycznych,
    • sektor energetyczny: produkcja i technologie w zakresie czystej i odnawialnej energii,
    • sektor finansowy: usługi bankowe, ubezpieczenia itp.,
    • sektor telekomunikacyjny i informatyczny: IT outsourcing, odzyskiwanie danych, gromadzenie danych, multimedia i grafika komputerowa, rozwój mobilnych aplikacji,
    • sektor gospodarki dotyczący Oceanu Indyjskiego (Ocean Economy): poszukiwanie ropy i minerałów, przetwórstwo owoców morza, odnawialne źródła energii morskiej, Deep Ocean Water Applications (DOWA), usługi portowe.

     

    Prawo

    Kary za posiadanie i używanie narkotyków oraz handel nimi są bardzo restrykcyjne - częste są przypadki pozbawienia wolności na 20 lat. Homoseksualizm jest nielegalny. Akty seksualne między osobami tej samej płci są zagrożone karą pozbawienia wolności.

     

    Sądownictwo

    System sądownictwa na Mauritiusie składa się z Sądu Najwyższego i sądów niższej instancji (Subordinate courts), do których należą różne wydziały, m.in.: sąd gospodarczy (Commercial court).

     

    Ostateczną instancją odwoławczą od decyzji Sądu Najwyższego Mauritiusa jest Sąd Najwyższy w Londynie – Judicial Committee of the Privy Council.

     

    W ostatnich latach system prawny w zakresie spraw gospodarczych uległ wielu znaczącym reformom. Wszelka działalność gospodarcza jest obecnie pod nadzorem zaostrzonego i wszechstronnego prawa, m.in. Companies Act (2001 r.), Securities Act (2005 r.) czy Financial Services Act (2007), które ma zachęcić miejscowych i zagranicznych inwestorów do wyboru Mauritiusa jako miejsca docelowego biznesu.

     

    Sąd gospodarczy rozstrzyga wszelkie kwestie sporne dotyczące działalności biznesowej. Można do niego zgłaszać swoje sprawy w formie oskarżenia wraz z wezwaniem do sądu lub poprzez złożenie wniosku lub pisemnej deklaracji pod przysięgą, jeśli sprawa jest pilna. Sprawy są wysłuchiwane przez sędziego Sądu Najwyższego.

     

    Wskaźnik percepcji korupcji w Afryce w 2012 roku – w punktach

    Botswana

    65

    Niger

    33

    Republika Zielonego Przylądka

    60

    Egipt

    32

    Mauritius

    57

    Madagaskar

    32

    Rwanda

    53

    Mozambik

    31

    Seszele

    52

    Sierra Leone

    31

    Namibia

    48

    Togo

    30

    Ghana

    45

    Wybrzeże Kości Słoniowej

    29

    Lesotho

    45

    Uganda

    29

    RPA

    43

    Kenia

    27

    Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

    42

    Niger

    27

    Liberia

    41

    Kamerun

    26

    Tunezja

    41

    Rep. Środkowoafrykańska

    26

    Burkina Faso

    38

    Kongo

    26

    Malawi

    37

    Erytrea

    25

    Maroko

    37

    Gwinea Bissau

    25

    Sudan

    37

    Gwinea

    24

    Zambia

    37

    Angola

    22

    Benin

    36

    Dem. Rep. Konga

    21

    Dżibuti

    38

    Libia

    21

    Senegal

    36

    Gwinea Równikowa

    20

    Gabon

    35

    Zimbabwe

    20

    Tanzania

    35

    Burundi

    19

    Algieria

    34

    Czad

    19

    Gambia

    34

    Sudan

    13

    Mali

    34

    Somalia

    8

    Etiopia

    33

     

     

    Źródło: Transparency International, www.cba.gov.pl, 2012.

     

    Rynek pracy

    Cudzoziemcy zamierzający podjąć zatrudnienie lub rozpocząć działalność gospodarczą na Mauritiusie muszą wystąpić o pozwolenie na pracę. Przy przekraczaniu granicy taka osoba musi aplikować o wizę biznesową, a nie turystyczną.

     

    Wiza biznesowa wydawana jest na maksymalnie na 120 dni kalendarzowych, ale czas jednorazowego pobytu nie może przekraczać 90 dni. Wiza turystyczna jest wydawana na 180 dni kalendarzowych, ale nie upoważnia ona cudzoziemca do podjęcia żadnej z form zatrudnienia na Mauritiusie.

     

    Pozwolenie na pracę (Occupation Permit) jest kombinacją pozwolenia na pracę i pobyt. Pozwala ono cudzoziemcom mieszkać i pracować na Mauritiusie. Cudzoziemcy niebędący obywatelami Mauritiusa, którzy ukończyli 50 lat i chcieliby zamieszkać na Mauritiusie podczas swojej emerytury, mogą również starać się o zezwolenie na pobyt (Residence Permit).

     

    Rodzaje pozwoleń na pracę

    • pozwolenia dla inwestorów – działalność gospodarcza powinna generować obroty przekraczające 4 mln rupii (MRU) rocznie, a kapitał początkowy powinien wynosić 100 tys. dol.
    • pozwolenia dla fachowców/profesjonalistów – podstawowe wynagrodzenie powinno przekraczać 45 tys. rupii miesięcznie. Wyjątek stanowią fachowcy z sektora IT, których pensja powinna przekraczać 30 tys. rupii miesięcznie
    • pozwolenia dla osób samozatrudnionych – dochody z działalności gospodarczej powinny przekroczyć 600 tys. rupii rocznie, a kapitał początkowy powinien wynosić 35 tys. dol.
    • pozwolenia dla emerytów – osoba emerytowana, niebędąca obywatelem Mauritiusa powinna zobowiązać się do przelewu do jej/jego konta bankowego na Mauritiusie przynajmniej 40 tys. dol. rocznie

     

    Pozwolenie na pracę/pobyt jest przyznawane na trzy lata, ale może być przedłużone. Osoby będące na utrzymaniu cudzoziemca (współmałżonek, dzieci do lat 24), który otrzymał pozwolenie na pracę/pobyt, również mogą wystąpić o przyznanie pozwolenia na pobyt na Mauritiusie.

     

    Wnioski o pozwolenie na pracę lub zezwolenie na pobyt składa się za pośrednictwem Board of Investment do Biura ds. imigracji i paszportów (Passport and Immigration Office of Mauritius). Obie instytucje wspólnie kierują wydziałem ds. pozwoleń na pracę, który w ciągu pięciu dni wydaje stosowne zezwolenia.

     

    Więcej informacji: www.investmauritius.com/work-live/application.aspx.

     

    Rodzaje firm

    Założenie firmy na Mauritiusie jest szybkie i proste – zajmuje trzy dni robocze.

    Sprawy związane z rozpoczęciem i prowadzenie działalności gospodarczej regulują dwie ustawy: Companies Act z 2001 roku oraz Business Registration Act z 2002 roku.

     

    Każda działalność biznesowa zainicjowana na Mauritiusie powinna być zarejestrowana w urzędzie Registrar of Companies. Firma założona na Mauritiusie może posiadać 100 proc. zagranicznych udziałów i nie wymogu posiadania minimalnego kapitału. Rejestracja firmy międzynarodowej (global business company) jest dokonywana przez zarząd spółki.

     

    Więcej informacji:

     

    Nieruchomości

    Cudzoziemiec, który chce kupić nieruchomość na Mauritiusie, może to zrobić za zgodą premiera tego kraju. Tytuł własności do nieruchomości można nabyć albo w ramach programu Real Estate Scheme (RES), albo programu Integrated Resort Scheme (IRS). Oba programy oferują nieruchomości o wysokich standardach w zamkniętych i strzeżonych strefach. Mają też już uzyskaną zgodę premiera.

     

    IRS oferuje nieruchomości od 700 tys. dol. i sprzedaje obiekty o podwyższonym standardzie. Chodzi o nieruchomości na osiedlach wyposażonych w różnego typu punkty usługowe, rozrywkowe i wypoczynkowe (baseny, spa, pola golfowe, plaże, restauracje itp.). Z reguły są to osiedla z 100 domami (3-4 sypialnie), drogi, ogrody i centra rekreacyjno-sportowe.

     

    Z kolei cena nieruchomości oferowanych w ramach RES zaczyna się od 200 tys. dol. Ma swojej ofercie RES ma raczej mniejsze apartamenty i domy (zazwyczaj luksusowe apartamenty z dwoma lub trzema sypialniami).

     

    Zamówienia publiczne

    System zamówień publicznych na Mauritiusie odbywa się wyłącznie on-line. Rząd Mauritiusa stworzył Public Procurement Portal, czyli specjalną stronę internetową, na której wszystkie publiczne jednostki mogą zamieszczać informacje o planowanych i obecnych przetargach, raporty i ewaluacje.

     

    Dzięki przeniesieniu systemu zamówień publicznych do internetu wszystkie strony tego procesu mają dostęp do aktualnych ogłoszeń, mogą ściągnąć potrzebną dokumentację, a także odtworzyć historię poprzednich przetargów.

     

    Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

    Inwestorom przysługuje uznanie i ochrona praw patentowych na rynku lokalnym.

     

    Mauritius należy do Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO), przystąpił również do paryskiej Międzynawowej Konwencji o Ochronie Własności Przemysłowej oraz podpisał Universal Copyright Convention i Konwencję Berne (International Convention for the Protection of Literary and Artistic Works). Jest również obserwatorem Afrykańskiej Regionalnej Organizacji Własności Intelektualnej.

     

    Źródło: PAP/EPA

     

    Historia

    Od X wieku wyspa była już prawdopodobnie znana Arabom, ale do XVI wieku pozostała niezamieszkana. W 1507 roku odkryli ją Portugalczycy, a w roku 1598 została zajęta przez Holendrów i nazwana Mauritiusem - na cześć ks. Maurycego Orańskiego. Od 1652 roku podlegała władzy gubernatorów Kraju Przylądkowego w południowej Afryce.

     

    W latach 1638–1710 Holendrzy próbowali rozwijać tu osadnictwo, a maksymalna liczba mieszkańców, łącznie z niewolnikami, wyniosła 300 osób. W 1721 roku Francuska Kompania Wschodnioindyjska przejęła opuszczoną przez Holendrów wyspę i nazwała Île-de-France.

     

    Wyspa, odsprzedana w 1767 roku przez Kompanię państwu francuskiemu, dzięki zezwoleniu na nieograniczony handel, rozwinęła handel niewolnikami. Od końca XVIII wieku rozszerzała się plantacyjna uprawa trzciny cukrowej i związany z tym import niewolników ze wschodniej Afryki, sięgający ok. 5 tys. osób rocznie.

     

    Od 1810 roku była pod kontrolą brytyjską, a od traktatu paryskiego w  1814 roku - kolonią brytyjską, ponownie pod nazwą Mauritius. Wówczas wyspa liczyła już ok. 70 tysięcy mieszkańców, z tego blisko 50 tysięcy niewolników. W pierwszej połowie XIX wieku nadal przywożono tu niewolników niezbędnych do pracy przy rozwijającej się uprawie trzciny cukrowej. Po zniesieniu w 1835 roku niewolnictwa zaczęto sprowadzać robotników kontraktowych z Azji, głównie Indusów (ich potomkowie stanowią obecnie większość mieszkańców), także Chińczyków.

     

    Otwarcie Kanału Sueskiego i import cukru z buraków cukrowych zachwiały gospodarką Mauritiusa. Po ożywieniu gospodarczym, związanym z I wojną światową, nastąpił kryzys lat 30. W 1936 roku powstała pierwsza partia polityczna - Partia Pracy Mauritiusu (MLP). Po 1945 roku władze brytyjskie przeprowadziły wiele reform ekonomiczne, polityczne i administracyjne. W roku 1948 Mauritius uzyskał ograniczoną autonomię wewnętrzną. Powstawały kolejne ugrupowania polityczne: w 1955 roku Socjaldemokratyczna Partia Mauritiusu (PMSD), a w 1958 roku Muzułmański Komitet Działania (CAM). Od 1961 roku kolonia miała pełną autonomię.

     

    W roku 1968 Mauritius stał się niepodległym państwem w ramach brytyjskiej Wspólnoty Narodów (i członkiem ONZ), uznającym za głowę państwa królową brytyjską, reprezentowaną na Mauritiusie przez gubernatora generalnego. Pierwszym premierem został S. Ramgoolam; rządy sprawowała MLP, wchodząc w sojusze z partią muzułmańską, a następnie PMSD. W roku 1970 powstała lewicowa partia Walczący Ruch Mauritiusu (MMM), który zyskał duże wpływy w związkach zawodowych. Po wyborach w 1983 roku doszło do rozłamu w zwycięskim MMM. Secesjoniści utworzyli Socjalistyczny Ruch Mauritiusu (MSM), który objął władzę. Jego przywódca A. Jugnauth sprawował funkcję premiera aż do wyborów 1995 r., w koalicji z MLP lub MMM.

     

    Problemem niepodległego Mauritiusu stały się antagonizmy narodowościowe (między ludnością pochodzenia indyjskiego a kreolską) i religijne (między hinduistami a muzułmanami). W 1992 roku przyjęto poprawki do konstytucji ustanawiające ustrój republikański. Pierwszym prezydentem został C. Uteem z MMM (reelekcja 1997).

     

    Więcej na: http://encyklopedia.pwn.pl.

     

    Źródła:

    • Ministerstwo Spraw Zagranicznych,
    • Ministerstwo Gospodarki,
    • Wydawnictwo Naukowe PWN,
    • PAP,
    • Bank Światowy,
    • ONZ,
    • "Problemy wyżywienia ludności na kontynencie afrykańskim" Bożena Gulbicka, Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Państwowy Instytut Badawczy.