Ta strona używa cookie. Korzystając z niej wyrażasz zgodę na ich używanie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Akceptuję

Loading...


Szukaj Menu
A A A wysoki kontrast: A A

Portal Promocji Eksportu



    Elementarz Królestwa Suazi

    Wyślij Drukuj Pobierz dodał: Redakcja | 2018-02-15 21:24:58
    suazi, gospodarka, biznes, klimat

    Suazi jest jednym z najmniejszych państw Afryki. Rządzi nim od 1986 roku król Mswati III. Kraj jest znaczącym eksporterem do UE cukru z trzciny cukrowej.

    • ang. (the) Kingdom of Swaziland, suazi Umbuso weSwatini, Ngwane
    • Stolica: oficjalna – Mbabane, Lobamba - siedziba króla i parlamentu
    • Powierzchnia: 17 tys. 364 km kw.
    • Liczba ludności: 1,25 mln
    • Gęstość zaludnienia: 55,4 os/km kw.
    • Waluta: lilangeni

     

    Suazi1a

    Źródło: PAP/EPA

     

    Królestwo Suazi leży na południowym krańcu Afryki, na wschodnich stokach Gór Smoczych. Powierzchnia Królestwa Suazi wynosi 17 tys. 364 km kw. W całym kraju mieszka 1,25 mln ludzi. Oficjalną stolicą jest Mbabane, gdzie żyje 76,22 tys. osób. Siedziba króla i parlamentu mieści się natomiast w Lobambie. Inne większe miasta to Manzini oraz Siteki.

     

    Waluta Królestwa Suazi - lilangeni - powiązana jest parytetowo i równoważna z randem południowoafrykańskim. Akceptowanym środkiem płatniczym jest również rand południowoafrykański (ZAR): 1 SZL = 1 ZAR.

     

     

    Wskaźnik umiejętności pisania i czytania wśród ludności powyżej 15-go roku życia wynosi 84 proc.

     

    Przyrost naturalny jest na poziomie 2,9 ‰ rocznie i spada z powodu epidemii HIV/AIDS. Wskaźnik zachorowań na HIV/AIDS należy do najwyższych w świecie. Szacuje się, że ponad 42,6 proc. ludności Suazi jest zarażonych tym wirusem, przy czym w grupie wiekowej 25-29 lat wskaźnik ten sięga 56 proc. Średnia długość życia wynosi tu 32 lata.

    Suazi2

    Źródło: PAP/EPA

     

    Z usług internetowych korzysta blisko 25 proc. mieszkańców Suazi, a około 75 proc. ma dostęp do czystej wody.

     

    Warunki życia

    Dostęp do czystej wody w proc. w latach 1990 i 2011 w Afryce

    Kraj

    1990

    2011

    Kraj

    1990

    2011

    Somalia

    -

    30

    Burundi

    69

    74

    Dem. Rep. Konga

    43

    46

    Gwinea

    51

    74

    Mozambik

    34

    47

    Liberia

    -

    74

    Madagaskar

    29

    48

    Uganda

    41

    75

    Etiopia

    14

    49

    Benin

    57

    76

    Czad

    40

    50

    Lesotho

    80

    78

    Mauretania

    30

    50

    Zimbabwe

    79

    80

    Niger

    35

    50

    Burkina Faso

    44

    80

    Angola

    42

    53

    Wyb. Kości Słoniowej

    76

    80

    Tanzania

    55

    53

    Maroko

    73

    82

    Sudan

    67

    55

    Algieria

    94

    84

    Sierra Leone

    37

    58

    Malawi

    42

    84

    Togo

    49

    59

    Ghana

    53

    86

    Kenia

    43

    61

    Gabon

    -

    88

    Nigeria

    47

    61

    Gambia

    75

    89

    Zambia

    49

    64

    RPA

    83

    92

    Mali

    28

    65

    Dżibuti

    75

    93

    Rep. Środkowoafrykańska

    59

    67

    Namibia

    64

    93

    Rwanda

    62

    69

    Tunezja

    82

    96

    Kongo

    -

    72

    Seszele

    96

    96

    Gwinea Bissau

    36

    72

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    -

    97

    Suazi

    39

    72

    Botswana

    92

    97

    Senegal

    60

    73

    Egipt

    93

    99

    Kamerun

    49

    74

    Mauritius

    99

    100

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/

     

    Dostęp do urządzeń sanitarnych w proc. w latach 1990 i 2011 w Afryce

    Kraj

    1990

    2011

    Kraj

    1990

    2011

    Niger

    4

    10

    Namibia

    24

    32

    Togo

    13

    11

    Gabon

    -

    33

    Czad

    8

    12

    Rep. Środkowoafrykańska

    11

    34

    Tanzania

    7

    12

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    -

    34

    Sierra Leone

    11

    13

    Uganda

    27

    35

    Madagaskar

    8

    14

    Zimbabwe

    41

    40

    Benin

    5

    14

    Zambia

    42

    42

    Ghana

    7

    14

    Kamerun

    47

    48

    Kongo

    -

    18

    Burundi

    42

    50

    Burkina Faso

    8

    18

    Senegal

    36

    51

    Liberia

    -

    18

    Malawi

    39

    53

    Mozambik

    9

    19

    Suazi

    49

    57

    Gwinea

    10

    19

    Angola

    29

    59

    Gwinea Bissau

    -

    19

    Dżibuti

    62

    61

    Etiopia

    2

    21

    Rwanda

    32

    61

    Mali

    15

    22

    Botswana

    39

    64

    Somalia

    -

    24

    Gambia

    -

    68

    Sudan

    27

    24

    Maroko

    53

    70

    Wyb. Kości Słoniowej

    20

    24

    RPA

    64

    74

    Lesotho

    -

    26

    Tunezja

    73

    90

    Mauretania

    16

    27

    Mauritius

    89

    91

    Kenia

    25

    29

    Algieria

    89

    95

    Dem. Rep. Konga

    17

    31

    Egipt

    72

    95

    Nigeria

    38

    31

    Libia

    97

    97

    Seszele

    97

    97

     

     

     

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/

     

    Średnia liczba lat nauki w 2011 roku w Afryce

    Mozambik

    1,2

    Senegal

    4,5

    Burkina Faso

    1,3

    Uganda

    4,7

    Niger

    1,4

    Nigeria

    5,0

    Czad

    1,5

    Tanzania

    5,1

    Etiopia

    1,5

    Madagaskar

    5,2

    Gwinea

    1,6

    Togo

    5,3

    Mali

    2,0

    Gwinea Równikowa

    5,4

    Gwinea-Bissau

    2,3

    Kamerun

    5,9

    Burundi

    2,7

    Kongo

    5,9

    Gambia

    2,8

    Lesotho

    5,9

    Sierra Leone

    2,9

    Egipt

    6,4

    Sudan

    3,1

    Tunezja

    6,5

    Rwanda

    3,3

    Zambia

    6,5

    Benin

    3,3

    Algieria

    7,0

    Wyb. Kości Słoniowej

    3,3

    Kenia

    7,0

    Erytrea

    3,4

    Ghana

    7,1

    Dem. Rep. Konga

    3,5

    Suazi

    7,1

    Rep. Środkowoafrykańska

    3,5

    Mauritius

    7,2

    Rep. Zielonego Przylądka

    3,5

    Zimbabwe

    7,2

    Mauretania

    3,7

    Libia

    7,3

    Dżibuti

    3,8

    Namibia

    7,4

    Liberia

    3,9

    Gabon

    7,5

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    4,2

    RPA

    8,5

    Malawi

    4,2

    Botswana

    8,9

    Maroko

    4,4

    Seszele

    9,4

    Angola

    4,4

     

     

    Źródło: UNDP Human development report 2011, New York Oxford University Press 2011
     

    Procent dzieci aktywnych ekonomicznie w wieku 7-14 w 2010 roku w Afryce

    Mozambik

    1,8

    Liberia

    37,4

    Lesotho

    2,6

    Gwinea Równikowa

    37,7

    Rwanda

    7,5

    Kenia

    37,7

    Egipt

    7,9

    Uganda

    38,2

    Botswana

    8,0

    Togo

    38,7

    Suazi

    11,2

    Dem. Rep. Konga

    39,8

    Burundi

    11,7

    Malawi

    40,3

    Maroko

    13,2

    Burkina Faso

    42,1

    Zimbabwe

    14,3

    Gambia

    43,5

    Sierra Leone

    14,9

    Wybrzeże Kości Słoniowej

    45,7

    Namibia

    15,4

    Niger

    47,1

    Senegal

    18,5

    Gwinea

    48,3

    Mali

    23,0

    Ghana

    48,9

    Madagaskar

    26,0

    Gwinea Bissau

    50,5

    RPA

    27,7

    Etiopia

    56,0

    Angola

    30,1

    Czad

    60,4

    Kongo

    30,1

    Rep. Środkowoafrykańska

    67,0

    Tanzania

    31,1

    Benin

    74,4

    Zambia

    34,4

     

     

    Źródło: FAO Statistical Yearbook 2012

     

    Procent osób niedożywionych w Afryce w latach 1990-92 i 2011-2013

    Kraj

    1990-92

    2011-13

    Kraj

    1990-92

    2011-2013

    Algieria

    <5,0

    <5,0

    Wyb. Kości Słoniowej

    13,3

    20,5

    Egipt

    <5,0

    <5,0

    Senegal

    22,0

    21,6

    Libia

    <5,0

    <5,0

    Angola

    63,2

    24,4

    Tunezja

    <5,0

    <5,0

    Burkina Faso

    22,9

    25,0

    Ghana

    44,4

    <5,0

    Botswana

    25,1

    25,7

    RPA

    <5,0

    <5,0

    Kenia

    34,8

    25,8

    Maroko

    6,7

    5,0

    Madagaskar

    24,4

    27,2

    Mauritius

    8,6

    5,4

    Rep. Środkowoafrykańska

    48,5

    28,2

    Gabon

    9,5

    5,6

    Liberia

    29,6

    28,6

    Benin

    22,4

    6,1

    Namibia

    36,2

    29,3

    Wyspy Św. Tomasza i Książęca

    22,9

    7,2

    Czad

    60,1

    29,4

    Mali

    24,9

    7,3

    Sierra Leone

    42,5

    29,4

    Nigeria

    21,3

    7,3

    Rwanda

    52,3

    29,7

    Mauretania

    12,9

    7,8

    Uganda

    27,1

    30,1

    Seszele

    16,5

    8,3

    Zimbabwe

    43,6

    30,5

    Gwinea Bissau

    21,8

    10,1

    Kongo

    42,4

    33,0

    Kamerun

    38,3

    13,3

    Tanzania

    28,8

    33,0

    Niger

    35,5

    13,9

    Suazi

    15,8

    35,8

    Gwinea

    18,2

    15,2

    Mozambik

    57,8

    36,8

    Togo

    34,8

    15,5

    Etiopia

    -

    37,1

    Lesotho

    17,0

    15,7

    Sudan

    41,9

    38,9

    Gambia

    18,2

    16,0

    Zambia

    33,8

    43,1

    Malawi

    45,2

    20,0

    Erytrea

    -

    61,3

    Dżibuti

    70,2

    20,5

    Burundi

    44,4

    67,3

    Źródło: www.fao.org/economic/ess/ess-fs/ess-fadata/en/

     

    Wskaźniki rozwoju społecznego (HDI) na świecie i w Afryce w 2011 roku

    Regiony i kraje

    Ranga HDI

    Wskaźnik rozwoju społecznego HDI

    Mierniki wyznaczające wskaźnik rozwoju społecznego

    Przewidywana długość życia w momencie urodzin w latach

    Średnia liczba lat nauki

    Oczekiwana liczba lat nauki

    Dochód narodowy brutto na 1 mieszkańca w USD*

    Świat

    -

    0,682

    69,8

    7,4

    11,3

    10 082

    Afryka Ogółem

    -

    0,493

    57,4

    4,8

    9,6

    2 616

    Afryka Północna

    -

    0,650

    73,0

    6,2

    11,8

    5 972

    Algieria

    96

    0,698

    73,1

    7,0

    13,6

    7 658

    Egipt

    113

    0,644

    73,2

    6,4

    11,0

    5 269

    Libia

    64

    0,760

    74,8

    7,3

    16,6

    12 637

    Maroko

    130

    0,582

    72,2

    4,4

    10,3

    4 196

    Tunezja

    94

    0,698

    74,5

    6,5

    14,5

    7 281

    Afryka Subsaharyjska

    -

    0,463

    54,4

    4,5

    9,2

    1 966

    Afryka Środkowa

    -

    0,366

    50,0

    4,0

    8,7

    1 660

    Angola

    148

    0,486

    51,1

    4,4

    9,1

    4 874

    Czad

    183

    0,328

    49,6

    1,5

    7,2

    1 105

    Dem. Rep. Konga

    187

    0,286

    48,4

    3,5

    8,2

    280

    Gabon

    106

    0,674

    62,7

    7,5

    13,1

    12 249

    Gwinea Równikowa

    136

    0,537

    51,1

    5,4

    7,7

    17 608

    Kamerun

    150

    0,482

    51,6

    5,9

    10,3

    2 031

    Kongo

    137

    0,533

    57,4

    5,9

    10,5

    3 066

    Rep. Środkowoafrykańska

    179

    0,343

    48,4

    3,5

    6,6

    707

    Wyspy Świętego Tomasza i Książęca

    144

    0,509

    64,7

    4,2

    10,8

    1 792

    Afryka Wschodnia

    -

    0,406

    56,0

    3,8

    8,6

    1 174

    Burundi

    185

    0,316

    50,4

    2,7

    10,5

    368

    Dżibuti

    165

    0,430

    57,9

    3,8

    5,1

    2 335

    Erytrea

    177

    0,349

    61,6

    3,4

    4,8

    536

    Etiopia

    174

    0,363

    59,3

    1,5

    8,5

    971

    Kenia

    143

    0,509

    57,1

    7,0

    11,0

    1 492

    Malawi

    171

    0,400

    54,2

    4,2

    8,9

    753

    Madagaskar

    151

    0,480

    66,7

    5,2

    10,7

    824

    Mauritius

    77

    0,728

    73,4

    7,2

    13,6

    12 918

    Mozambik

    184

    0,322

    50,2

    1,2

    9,2

    898

    Rwanda

    165

    0,429

    55,4

    3,3

    11,1

    1 133

    Seszele

    52

    0,773

    73,6

    9,4

    13,3

    16 729

    Sudan

    169

    0,408

    61,5

    3,1

    4,4

    1 894

    Tanzania

    152

    0,466

    58,2

    5,1

    9,1

    1 328

    Uganda

    161

    0,446

    54,1

    4,7

    10,8

    1 124

    Zambia

    164

    0,430

    49,0

    6,5

    7,9

    1 254

    Zimbabwe

    173

    0,376

    51,4

    7,2

    9,9

    376

    Afryka Zachodnia

    -

    0,431

    54,1

    4,2

    8,4

    1 656

    Benin

    167

    0,427

    56,1

    3,3

    9,2

    1 364

    Burkina Faso

    181

    0,331

    55,4

    1,3

    6,3

    1 141

    Gambia

    168

    0,420

    58,5

    2,8

    9,0

    1 282

    Ghana

    135

    0,541

    64,2

    7,1

    10,5

    1 584

    Gwinea

    178

    0,340

    54,1

    1,6

    8,6

    863

    Gwinea-Bissau

    176

    0,353

    48,1

    2,3

    9,1

    994

    Liberia

    182

    0,329

    56,8

    3,9

    11,0

    265

    Mali

    175

    0,359

    51,4

    2,0

    8,3

    1 123

    Mauretania

    159

    0,453

    58,6

    3,7

    8,1

    1 859

    Niger

    186

    0,295

    54,7

    1,4

    4,9

    641

    Nigeria

    156

    0,459

    51,9

    5,0

    8,9

    2 069

    Senegal

    155

    0,459

    59,3

    4,5

    7,5

    1 708

    Sierra Leone

    180

    0,336

    47,8

    2,9

    7,2

    737

    Togo

    162

    0,435

    57,1

    5,3

    9,6

    798

    Rep. Zielonego Przylądka

    133

    0,568

    74,2

    3,5

    11,6

    3 402

    Wyb. Kości Słoniowej

    170

    0,400

    55,4

    3,3

    6,3

    1 387

    Afryka Południowa

    -

    0,611

    53,0

    8,3

    12,8

    9 062

    Botswana

    118

    0,633

    53,2

    8,9

    12,2

    13 049

    Lesotho

    160

    0,450

    48,2

    5,9

    9,9

    1 664

    Namibia

    120

    0,625

    62,5

    7,4

    11,6

    6 206

    RPA

    123

    0,619

    52,8

    8,5

    13,1

    9 469

    Suazi

    140

    0,522

    48,7

    7,1

    10,6

    4 484

    *według siły nabywczej w 2005

     
    Źródło: UNDP Human development report 2011, New York Oxford University Press 2011

     

    Religia

    Chrześcijanie stanowią 82,7 proc. ludności, animiści i wyznania lokalne - 16,3 proc., natomiast muzułmanie - 1 proc.

     

    Język

    Językiem urzędowym jest angielski i SiSwati. Poza tym w Suazi 76 tys. osób posługuje się językiem Zulu, a 19 tys. - Tsonga.

     

    Ustrój i władza

    Suazi jest monarchią konstytucyjną. Kraj wchodzi w skład Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Głową państwa jest król (Mswati III), który rządzi wspólnie z królową-matką. Obecnie istnieje tylko jeden ruch polityczny - Narodowy Ruch Imbokodvo (INM). W 2005 r. Sąd Najwyższy Suazi uznał istnienie partii politycznych za nielegalne.

     

    Władza ustawodawcza należy do Izby Zgromadzeń i Senatu. Izba składa się z 65 członków (10 wybiera król, 55 jest wybieranych w wyborach powszechnych), a Senat z 30 (20 wybiera król a 10 Izba Zgromadzeń). Członkowie do parlamentu są wybierani na 5-letnią kadencję.

     

    Władza wykonawcza należy do rządu z premierem na czele. Wybiera go monarcha, który de facto dzierży władzę absolutną.

     

    Obecna konstytucja została przyjęta 13 października 1978 r., nowelizowana w 1992 r. Jednak szybko wrócono do rządów za pomocą dekretów. W 1973 r. zakazano działalności partii politycznych. W 2006 r. uchwalono nową konstytucję.

     

    Administracja

    Kraj podzielony jest na cztery dystrykty: Hhhohho, Lubombo, Mazini i Shiselweni.

     

    Suazi w organizacjach międzynarodowych

    • Międzynarodowa Organizacja Pracy
    • Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju
    • Międzynarodowy Fundusz Walutowy
    • Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie
    • Organizacja Narodów Zjednoczonych
    • Południowoafrykańska Wspólnota Rozwoju
    • Światowa Organizacja Handlu, Unia Afrykańska

     

    Różnice kulturowe

    Media odnotowywały przypadki prześladowań albinosów, których organom są przypisywane magiczne moce. Albinizm jest zjawiskiem, które pozostaje mało znane i niezrozumiałe przez społeczeństwo. Fizyczny wygląd osób z albinizmem jest często tematem błędnych przekonań i mitów, podsycanych przez przesądy. Sprzyja to stagnacji i dyskryminacji oraz prowadzi do marginalizacji i wykluczenia osób cierpiących na albinizm.
     
    Suazi3a
    Źródło: PAP/EPA
     
    "Odczłowieczenie” jest najgorszym wyrazem dyskryminacji wobec osób z albinizmem. Jest ono podstawą okropnych ataków fizycznych na osoby z tym schorzeniem. W wyniku takich ataków życie straciło wiele ludzi. Wierzy się, że osoby z albinizmem są magicznymi istotami lub duchami. Z tego powodu padają ofiarą okaleczeń i morderstw, a części ich ciał są wykorzystywane do magicznych rytuałów.
     
     
    Homoseksualizm

    Homoseksualizm jest nielegalny. Akty seksualne między osobami tej samej płci są zagrożone karami pozbawienia wolności.

     

    Niechęć Afryki do homoseksualizmu wynika z jej patriarchalnego konserwatyzmu, przywiązania do tradycji i pobożności, ale obserwowany w ostatnich latach wzrost homofobii wiąże się też z polityką. Od zwycięstwa w zimnej wojnie i upadku komunizmu na początku lat 90. rządzony przez liberałów Zachód przekonywał Afrykę do liberalnych porządków i praw. Zachęcał do demokracji i praw człowieka, uzależniał od tego swoją gospodarczą pomoc.

     

    Z ponad 50 państw Afryki w prawie 40 homoseksualizm uważany jest za przestępstwo. W Sudanie, Mauretanii czy Somalii grozi za niego kara śmierci. W pozostałych krajach karze się go więzieniem – kilkoma miesiącami w Burundi, trzema latami w Tunezji czy Maroku, pięcioma w Kamerunie i Senegalu, czternastoma w Nigerii, Ugandzie, Kenii czy Malawi. Te ostatnie są byłymi brytyjskimi koloniami, a kary za homoseksualizm, jako sprzeczny z naturą ludzką, wprowadzili tam jeszcze Brytyjczycy.

     

    Jedynym na Czarnym Lądzie krajem, w którym związki homoseksualne zrównano z heteroseksualnymi w konstytucji i gdzie zezwolono na homoseksualne małżeństwa, jest Republika Południowej Afryki, która po upadku apartheidu w 1994 r., wzorując się na Zachodzie, wprowadziła u siebie najbardziej liberalne przepisy na całym kontynencie. Ale nawet w liberalnej RPA homoseksualiści są piętnowani przez społeczeństwo, lesbijki są poddawane „korekcyjnym gwałtom”.

     

    Polityczni przywódcy, którzy jednomyślnie potępiają homoseksualizm, a widząc aplauz rodaków, sięgają po homofobię jako oręż w walce o władzę. Prezydent Zimbabwe Robert Mugabe od lat wyklina homoseksualistów jako „wybryk natury i obrazę godności ludzkiej”, „gorszych niż świnie i psy”.

     

    Wrogość do homoseksualizmu jest jedną z niewielu spraw, które łączą zwaśnionych chrześcijan i muzułmanów w Nigerii. Imamowie w Senegalu zakazują grzebać homoseksualistów na cmentarzach, a kapłani np. w Malawi wyklinają ich jako sługi szatana, owoc zachodniej dekadencji i upadku.

     

    Kryzys gospodarczy i wojny w Afganistanie i Iranie, które na początku XXI wieku podkopały potęgę Zachodu, sprawiły, że afrykańscy przywódcy przestali bezkrytycznie przyjmować zalecane przez Zachód mody, a jako pierwsze odrzucili przyjęte na Zachodzie zrównanie heteroseksualizmu z homoseksualizmem. „Zachód mówi, że to prawa człowieka, a według nas to występek i zło” – tłumaczą wiernym w świątyniach kapłani, zauroczeni konserwatywnymi imamami z Bliskiego Wschodu i pastorami z USA.

     

    Co warto wiedzieć

    W Suazi zagrożenie przestępczością jest bardzo duże. Zdarzają się napady, rabunki, kradzieże, w tym kradzieże i porwania samochodów. Największym zagrożeniem jest AIDS, ale występują również inne choroby – np. malaria, bilharcjoza, wścieklizna oraz gruźlica (w tym nie poddające się leczeniu odmiany MDR i XDR).

     

    Poziom opieki medycznej jest niski, a poza stolicą jest ona trudno dostępna. Lekarze wymagają zapłaty gotówką przed udzieleniem porady lub rozpoczęciem leczenia. W poważnych przypadkach konieczne jest przewiezienie chorego do RPA, dlatego warto wykupić ubezpieczenie lub opłacić z góry koszty ewakuacji i leczenia.

     

    Najbliższe, właściwe terytorialnie polskie przedstawicielstwo dyplomatyczne to Ambasada RP w Pretorii (RPA). W Suazi nie ma rezydujących placówek krajów Unii Europejskiej.

    • Strefa czasowa: GMT +2
    • Czeki podróżne i karty kredytowe są zasadniczo akceptowane, czynna jest sieć bankomatów

     

    Wizy

    W styczniu 1998 r. rząd królestwa Suazi zniósł obowiązek wizowy wobec polskich obywateli. Tym samym Polska znalazła się jako jedyny kraj Europy Środkowo-Wschodniej w grupie krajów objętych tą decyzją.

     

    Transport

    Sieć drogowa Suazi jest dobrze rozwinięta. Powstało tu w sumie 3600 km dróg, w tym 30 proc. asfaltowych. Zagęszczenie infrastruktury drogowej wynosi 21 km na 100 km kw. Powierzchni, a na tysiąc mieszkańców przypada 100 pojazdów zmechanizowanych.

     

    Międzynarodowy port lotniczy Matsapha pomiędzy stolicą kraju Mbabane a miastem Manzini łączy Suazi z Johannesburgiem i Maputo. Suazi ma również 11 mniejszych pasów startowych.

     

    W Suazi jest 300 km torów kolejowych, biegnących ze wschodu na zachód i z północy na południe. Linia kolejowa łączy Suazi z RPA i Mozambikiem.

     

    Suazi ma względnie rozwiniętą sieć telefonii ruchomej, ale gorzej jest w przypadku telefonii stacjonarnej.

     

    Dla kierowców

    Zasadniczo wymagane jest międzynarodowe prawo jazdy, uznawane jest również polskie prawo jazdy pod warunkiem posiadania poświadczonego tłumaczenia dokumentu na język angielski.

     

    Obowiązuje ruch lewostronny. Drogi główne są w dość dobrym stanie, duża część dróg lokalnych i w rejonach wysokogórskich nie ma utwardzonej nawierzchni.

     

    Zagrożeniem na drogach są zwierzęta, nie oświetlone pojazdy, pozostawione na lub przy drogach przyczepy. Należy unikać podróżowania nocą, zabierania obcych, zatrzymywania się na niestrzeżonych parkingach.

     

    Święta państwowe

    • 1 stycznia - Nowy Rok
    • 19 kwietnia - Dzień urodzin króla
    • 25 kwietnia - Dzień Flagi Narodowej
    • 1 maja - Święto Pracy
    • 21 maja - Dzień Wniebowstąpienia
    • 22 lipca - Dzień urodzin króla Sobhuza
    • 6 września - Dzień Niepodległości
    • 25 grudnia - Boże Narodzenie
    • 26 grudnia - Boże Narodzenie

     

    Święta ruchome

    • Wielki Piątek
    • Wielkanoc
    • Umhlanga/Reed Dance (koniec sierpnia/początek września)

    Jeśli święto wypada w niedzielę, dniem wolnym jest kolejny poniedziałek.

     

    Kontakty 

    Ministerstwo Handlu i Przemysłu

    Ministry of Trade & Industry

    P.O.Box 451

    Mbabane

    Tel: +268-4043201

    Fax: +268-4044711

    e-mail: mee@realnet.co.sz

     

    Oficjalna strona rządu Suazi z linkami

    www.gov.sz

     

    Samorządy gospodarcze

     

    Stowarzyszenie Izb Handlowych Suzai

    Federation of Swaziland Employers and Chamber of Commerce (FSE & CC)

    www.business-swaziland.com

     

    Oficjalna prasa ekonomiczna

    Swazi Observer, Swaziland Today, Times of Swaziland

     

    Oficjalne strony o charakterze ekonomicznym

    www.realnet.co.sz

    www.observer.org.sz

    www.swazibusiness.com

    Geografia, klimat

    Królestwo Suazi nie ma dostępu do morza, ma natomiast różnorodny krajobraz - od gór wzdłuż granicy z Mozambikiem, przez sawanny na wschodzie, po lasy deszczowe na północnym-zachodzie. Największą rzeką jest Lusutfu.

     

    Sporą część kraju zajmują parki narodowe i rezerwaty dzikiej zwierzyny. W Suazi żyje 107 gatunków ssaków i 507 gatunków ptaków - m.in.: nosorożce, zebry, antylopy, bawoły, lwy, gepardy, słonie, żyrafy, różne gatunki małp oraz orły, bociany i flamingi.

     

    W Suazi występuje klimat subtropikalny. Najcieplejszym miesiącem jest styczeń – wówczas temperatura waha się w granicach 19°C - 33°C, a najchłodniejszym lipiec 5°C - 20°C.

     

    Pora deszczowa trwa pomiędzy wrześniem/październikiem i marcem/kwietniem.

     

    Gospodarka

    Gospodarka Suazi oparta jest na przemyśle tekstylnym oraz przeróbce trzciny cukrowej, a także na wysoce wydajnym rolnictwie i leśnictwie komercyjnym.

     

    Jednak 75 proc. ludności w wieku produkcyjnym zajmuje się rolnictwem na małą skalę, na własne potrzeby, przy dużo niższej wydajności. Ziemia uprawna stanowi 10 proc. powierzchni kraju. Duża rolę w gospodarce Suazi odgrywają małe i średnie przedsiębiorstwa, które wytwarzają około 33 proc. produkcji przemysłowej, a ich udział w działalności handlowej sięga 56 proc.

     

    W Suazi wydobywa się azbest, węgiel kamienny, wapień i niewielkie ilości złota oraz diamentów.

     

    Ponad 60 proc. krajowego budżetu pochodzi z Unii Celnej Afryki Południowej, do której RPA wpłaca ok. 4,5 mld dol. rocznie. Dochody unii w ostatnich latach zostały znacznie zredukowane, a RPA rozważa wycofanie się z unii.

     

    Miałoby to katastrofalny wpływ na gospodarkę Suazi. Do tej pory RPA nie przekazała również Suazi 225,5 mln dol. pożyczki, obiecanej jeszcze w 2011 r.

     

    Kłopoty Suazi rozpoczęły się w roku 2009, wraz z kryzysem ekonomicznym RPA, której gospodarka przyczynia się w drodze wymiany handlowej do 2/3 dochodów Suazi. Zapoczątkowane przez rząd cięcia wydatków publicznych w niewielkim stopniu pomogły przezwyciężyć recesję. W 2011 roku Międzynarodowy Fundusz Walutowy zwracał uwagę, że kryzys finansów Suazi pogłębia się, mimo „ratunkowej" pożyczki, jakiej udzieliła temu państwu RPA. Kraj ten miał też problemy z wdrożeniem programu oszczędnościowego.

     

    Suazi stoi przed wieloma rozwojowymi wyzwaniami. Rząd rozpoczął szereg projektów w celu wzmocnienia infrastruktury służby zdrowia poprzez budowę nowych centrów opieki medycznej. Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) zalecił władzom Suazi zmniejszenie zatrudnienia w administracji państwowej (której płace stanowią 43,2 proc. wydatków rządu ogółem) o 1/3, czyli o 10 tys. osób. Jednak rząd Suazi nie spełnił tych wymagań i w związku z tym MFW nie udzielił pożyczki co spotęgowało kryzys fiskalny w tym kraju. Sektor publiczny jest nie tylko największym pracodawcą w Suazi, ale też znaczącym odbiorcą usług i dóbr od wielu firm lokalnych.

     

    W przypadku dalszego załamania sytuacji ekonomicznej duża liczba przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich firm współpracujących z sektorem publicznym, będzie zmuszona zamknąć swoją działalność.

     

    Suazi najdotkliwiej odczuło, w porównaniu do innych krajów członkowskich, zmniejszenie wpływów ze wspólnej puli celnej Południowoafrykańskiej Unii Celnej (Southern African Customs Union – SACU). Transfery z SACU stanowiły dotychczas ok. 60 proc. wpływów budżetu Suazi.

     

    Władze Suazi opracowały program usprawnienia systemu finansowego państwa, który m.in. zakłada poprawę zarządzania wpływami z podatków, wprowadza kompleksową reformę służby cywilnej i racjonalizuje wydatki budżetu państwa w zakresie dalszych oszczędności.

     

    Kraj korzysta z pożyczek zaciągniętych np. na ukończenie wielkich projektów rządowych takich jak Mbabane Bypass Road i Lower Usuthu Smallholder Irrigation Project (LUSIP).

     

    Makroekonomia

    Z danych Centralnego Banku Suazi wynika, że w 2014 r. PKB tego kraju wyniósł 3,44 mld dol. (w 2013 r. 3,8 mld dol.), a PKB na osobę około 3473 dol. W 2014 r. gospodarka tego kraju wzrosła o 2,5 proc. Rok wcześniej PKB wzrósł o 2,8 proc., a w trzech poprzednich latach jego wzrost wynosił średnio ok. 1 proc. rocznie.

     

     

    W 2014 r. inflacja wyniosła 5,7 proc., a w 2013 r. 5,6 proc. W roku finansowym 2013/14/ deficyt budżetowy wyniósł 0,9 proc. PKB., a dług publiczny w stosunku do wartości PKB 17,2 proc.

    W 2013 roku stopę bezrobocia w Suazi podliczono na 22,5 proc., a faktyczna wyniosła co najmniej 40 proc.

     

    Główne sektory

    Z danych Banku Światowego wynika, że największy udział w PKB Suazi mają:

    • usługi (45 proc. PKB), w tym usługi społeczne (17,9 proc.), handel, hotelarstwo i restauracje (9,6 proc.,)
    • usługi finansowe i biznesowe (7,6 proc.)
    • transport i łączność (7,2 proc.)
    • przemysł (42,2 proc.)
    • rolnictwo (7,2 proc.)
    • sektor budowlany (2,2 proc,)

     

    W gospodarce Suazi - obok usług - zasadniczą rolę odgrywa też produkcja przemysłowa, która obejmuje głównie przetwórstwo płodów rolnych i leśnych, produkcję cukru, cytrusów oraz pulpy drzewnej.

     

    W ubiegłych latach produkcja przemysłu przetwórczego uległa zmniejszeniu w wyniku zamknięcia szeregu zakładów produkujących wyroby włókiennicze i odzież oraz pulpę drzewną i papier. Mimo że wydajność przemysłu odzieżowego znacznie się poprawiła i lokalny sektor wyrobów włókienniczych oraz odzieży ma znacznie niższe koszty w porównaniu z innymi krajami w południowym regionie Afryki, wzrost tej branży był niewielki, częściowo z powodu konkurencji z Chin i produkujących po niskich kosztach producentów z Azji. Spółka Giant Clothing Swaziland, filia międzynarodowej grupy Bidvest Group z siedzibą w RPA produkująca odzież, przeniosła swoją siedzibę z Malawi do Suazi. Przedsiębiorstwo wybrało Suazi z uwagi na większą wydajność pracy, relatywną bliskość portów, jak i przynależność do SACU. Firma Giant Clothing zainwestowała w nowe przedsięwzięcie ponad 4,6 mln dol. i utworzyła 300 nowych miejsc pracy. Oczekuje się, że po osiągnięciu pełnych zdolności produkcyjnych, zatrudnienie wzrośnie do 800 pracowników.

     

    Przemysł tekstylny i odzieżowy, który kiedyś zatrudniał 30 tys. osób (ok. 8,5 proc. ogółu zatrudnionych), obecnie daje pracę tylko 15 tys. (4 proc. ogólnej liczby pracujących).

     

    Usługi

    Udział usług w strukturze PKB Suazi w 2013 r. wynosił około 45 proc. i był zdominowany przez finanse, bankowość i transport. Pomimo spowolnienia gospodarki światowej, wpływy z turystyki zwiększyły się i osiągnęły 7 proc. PKB.

     

    W celu utrzymania tendencji wzrostowej w turystyce, rząd oraz przedstawiciele prywatnego sektora turystycznego zapowiadają ścisłą współpracę, wskazując na potrzebę wsparcia i dalszego rozwoju tej gałęzi gospodarki, która posiada duży potencjał wzrostu. W ramach Southern African Power Pool Suazi otrzymywało dotąd 76 proc. dostaw energii z Południowej Afryki i 14 proc. z Mozambiku.

     

    Powstanie dużego niedoboru energii w Południowej Afryce w 2008 r. przyspieszyło rozmowy na temat dostaw energii z Mozambiku. Mozambik wyraził również zgodę na użytkowanie przez Suazi zbiorników w porcie Maputo do przechowywania importowanej ropy, skąd trafia ona do Suazi. Wcześniej Suazi otrzymywało większość dostaw z rafinerii w Durbanie, który jest znacznie dalej położony niż Maputo. Obecne rozwiązanie pozwoli zredukować koszty transportu sprowadzanej ropy.

     

    Rolnictwo

    Rolnictwo i leśnictwo, które odpowiadają za 7,2 proc. PKB, są ważną gałęzią gospodarki, chociaż ich udział w PKB systematycznie maleje na rzecz innych sektorów.

     

    Mimo urodzajnej ziemi (80 proc. powierzchni całkowitej) i wystarczających zasobów wody, Suazi produkuje tylko 20 proc. konsumowanych owoców i warzyw i jest zależne od importu z RPA.

     

    Suazi4a

    Źródło: PAP/EPA

     

    Ministerstwo handlu i przemysłu Suazi określiło obszar 978 hektarów w południowej części kraju jako nadający się do uprawiania warzyw, ale jest to zaledwie ułamek możliwości.

     

    Z upraw ważna jest produkcja kukurydzy. Suazi jest jednym z najbardziej wydajnych i produkujących po najniższych kosztach światowych producentów cukru z trzciny cukrowej. Blisko 90 proc. cukru trafia na rynek UE, dużo mniej do SACU i COMESA, a tylko około 2 proc. na rynek światowy. UE partycypuje w projektach USIP i Komati Downstream Development Project, które mają zwiększyć obszar uprawy trzciny cukrowej i zwiększyć zdolność produkcyjną zakładów Ubombo. Dzięki umowie IEPA z 1 października 2009 r. Suazi może eksportować cukier do UE bez ograniczeń kwotowych.

     

    W kraju zwiększono areał upraw bawełny, zadbano też o zwiększenie pomocy technicznej. Perspektywy dla uprawy bawełny w Suazi są dobre.

     

    Udział ludności rolniczej w ogólnej liczbie ludności w 2010 roku w Afryce – w procentach

    Libia

    3,0

    Burkina Faso

    92,1

    Mauritius

    8,0

    Sierra Leone

    60,0

    RPA

    9,8

    Liberia

    62,0

    Rep. Zielonego Przylądka

    16,9

    Rep. Środkowoafrykańska

    63,2

    Tunezja

    20,6

    Zambia

    63,2

    Algieria

    20,9

    Gwinea Równikowa

    64,3

    Nigeria

    24,9

    Somalia

    65,6

    Gabon

    25,7

    Czad

    65,7

    Maroko

    25,9

    Angola

    69,2

    Egipt

    27,9

    Madagaskar

    70,1

    Suazi

    28,8

    Senegal

    70,2

    Kongo

    31,9

    Kenia

    70,6

    Wyb. Kości Słoniowej

    37,9

    Malawi

    72,9

    Lesotho

    38,9

    Tanzania

    73,3

    Kamerun

    40,9

    Uganda

    73,5

    Namibia

    41,0

    Seszele

    73,6

    Botswana

    42,1

    Erytrea

    73,8

    Benin

    44,3

    Dżibuti

    74,0

    Mauretania

    50,3

    Mali

    74,9

    Sudan

    51,5

    Mozambik

    76,0

    Togo

    53,4

    Gambia

    76,0

    Ghana

    53,8

    Etiopia

    77,3

    Zimbabwe

    56,3

    Gwinea Bissau

    79,3

    Dem. Rep. Konga

    57,2

    Gwinea

    79,8

    Burundi

    89,2

    Niger

    82,9

    Rwanda

    89,4

     

     

    Źródło: FAO Statistical Yearbook 2012
     

    Wymiana handlowa

    Suazi prowadzi wymianę handlową przede wszystkim z krajami ugrupowania SADC, a przede wszystkim z RPA. Dlatego stagnacja gospodarcza w RPA może mieć ujemny wpływ na dochody z eksportu Suazi.

     

    Zgodnie z informacjami Centralnego Banku Suazi i Banku Światowego w 2013 r. wymiana towarowa Suazi z zagranicą wyniosła 4,346 mld dol. Import podliczono na 2,25 mld dol., a eksport na 2,096 mld dol. Saldo wymiany handlowej było ujemne i wyniosło 153,257 mln dol. Brakuje jednak danych za 2014 r.

     

    Suazi importuje z:

    • RPA - 81,4 proc. wartości importu Suazi ogółem
    • Chiny - 4,0 proc.
    • Japonia - 2,4 proc.
    • Tajwan - 1,9 proc.
    • UE - 1,4 proc.

     

    Suazi eksportuje do:

    • RPA - 78,6 proc. wartości eksportu Suazi ogółem
    • UE - 15,0 proc.
    • Namibia - 2,8 proc.
    • Mozambik - 1,8 proc.
    • Zjednoczone Emiraty Arabskie - 0,5 proc.

     

    Ze względu na ograniczony rynek krajowy, Suazi importuje większość produktów konsumpcyjnych oraz towarów przemysłowych.

     

    W 2013 r. Suazi sprowadziło:

    • wyroby przemysłowe - 17,6 proc.
    • maszyny i urządzenia mechaniczne sprzęt elektryczny - 15,7 proc.
    • wyroby przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych - 12,1 proc.

    Stany Zjednoczone wykluczyły Suazi z umowy AGOA (Ustawa o Rozwoju i Tworzeniu Możliwości w Afryce - African Growth and Opportunity Act), ze względu na brak postępu w demokratyzacji kraju, nieprzestrzeganie praw związków zawodowych, itp. Oczekuje się, że z tego powodu ucierpi przede wszystkim przemysł tekstylny oraz branża produkcji cukru. W ostatnich latach głównymi grupami towarowymi w eksporcie Suazi do UE były: artykuły spożywcze, głównie cukier wyroby włókiennicze i pulpa drzewna.

     

    Gospodarka Suazi jest ściśle powiązana poprzez unię celną SACU z RPA. Około 81,4 proc. importu Suazi ogółem pochodzi z RPA, w tym 60 proc. energii elektrycznej. W ostatnich latach ważnym partnerem handlowym Suazi stał się też blok złożony z 20 afrykańskich krajów. Chodzi o Wspólny Rynek Afryki Wschodniej i Południowej Common Market for Eastern and So-uthern Africa (COMESA). Suazi jest sygnatariuszem Preferential Trade Agreement (PTA) podpisanego pomiędzy SACU i MERCOSUR (Argentyna, Brazylia, Paragwaj i Urugwaj) w 2009 r.

     

    Relacje z UE

    W czerwcu 2009 r. królestwo Suazi podpisało z Unią Europejską Tymczasową Umowę o Partnerstwie Ekonomicznym tzw. IEPA zapewniając sobie uprzywilejowany dostęp do rynku UE. Pozwoliło to eksporterom cukru i wołowiny ze Suazi na zwiększenie eksportu tych produktów na rynek europejski.

     

    W lipcu 2014 roku Unia Europejska podpisała z sześcioma krajami SADC, w tym z Suazi, Umowę o Partnerstwie Ekonomicznym (EPA). Dała ona tym krajom dogodne warunki w handlu z UE.

     

    W ostatnich latach Suazi najwięcej towarów eksportowało do: Holandii, Wielkiej Brytanii, Francji i Portugalii.

     

    Główni dostawcy towarów do Suazi

    • Wielka Brytania
    • Niemcy
    • Włochy
    • Holandia

     

    W imporcie Suazi dominującą pozycję zajmowały produkty przemysłu chemicznego i maszyny i urządzenia elektryczne.

     

    Zgodnie z informacjami Komisji Europejskiej w 2013 r. Suazi importowało z UE:

    • maszyny i urządzenia mechaniczne, sprzęt elektryczny - 29,4 proc. importu Suazi z UE ogółem
    • wyroby przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych - 23,1 proc.
    • gotowe artykuły spożywcze, napoje, tytoń, ocet - 10,5 proc.

     

    Suazi eksportowało do Unii Europejskiej:

    • gotowe artykuły spożywcze, napoje, tytoń, ocet - 88,9 proc. wartości eksportu Suazi do UE ogółem
    • produkty rolne - 5,5 proc.
    • wyroby przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych - 2,4 proc.
    •  

    Polska - Suazi

    Ramy współpracy Polski z Suazi określa umowa EPA (Economic Partnership Agrement), podpisana 16 lipca 2014 roku pomiędzy UE a sześcioma państwami - członkami Południowoafrykańskiej Rady ds. Rozwoju (SADC), w tym z Suazi.

     

    Obroty handlowe między Polską a Suazi, podobnie jak w przypadku innych mniejszych krajów Afryki Subsaharyjskiej, charakteryzują się przypadkowością i mała skalą. W 2014 r. import Polski z Suazi wyniósł 1,0 mln dol. (spadek o 55,9 proc. w porównaniu z 2013 r.); w tym:

    • gotowe artykuły spożywcze, napoje bezalkoholowe, alkohol, ocet, tytoń 0,4 mln dol. (spadek o 53,5 proc.)
    • produkty pochodzenia roślinnego 0,4 mln dol. (spadek o 53,5 proc.)
    • produkty przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych 0,1 mln dol. (wzrost o 25 proc.)

    Natomiast w 2013 r. import Polski z Suazi wyniósł 2,3 mln dol., a saldo Polski w wymianie towarowej z Suazi było ujemne i wyniosło minus 2,2 mln dol.

     

    Polski import towarów suazyjskich ograniczał się w ostatnich latach prawie wyłącznie do cukru.

     

    Nie ma informacji o eksporcie zarówno w 2014 r., jaki w 2013 r. polskich towarów do Suazi.

    Inwestycje

    Bezpośrednie inwestycje zagraniczne tradycyjnie pochodzą głównie z RPA, Wielkiej Brytanii, USA, Australii i Unii Europejskiej. W ostatnich latach rząd czynił starania, aby przyciągnąć inwestorów z innych państw, zwłaszcza Chin, Indii i innych krajów azjatyckich.

     

    Bezpośrednie inwestycje zagraniczne są głównie lokowane w przemyśle przetwórczym (produkty spożywcze, napo-je i ropa naftowa), sektorze usług (budownictwo i handel hurtowy) i w finansach i ubezpieczeniach (głównie banki).

     

    W 2013 r. do Suazi napłynęły bezpośrednie inwestycje zagraniczne o wartości 24,2 mln dol. Wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych, które napłynęły do kraju w latach 1972-2013, zsumowano na 1,881 mld dol.

     

    Nie ma natomiast informacji o inwestycjach między Polską a Suazi, a zainteresowanie naszych firm rynkiem Suazi jest bardzo małe.

     

    Suazi w organizacjach ekonomicznych

    Jako członek SADC, SACU i COMESA Suazi ma preferencyjny dostęp do ponad 320 milionowego rynku Afryki południowej ze szczególnym uwzględnieniem RPA. Suazi korzysta również z przywilejów Konwencji Cotonou, dzięki czemu ma ułatwiony dostęp do rynku Unii Europejskiej. Poprzez system GSP (Generalized System of Preferences) ma również preferencyjny dostęp do rynków USA, Kanady, Australii i Japonii.

     

    Suazi jest członkiem następujących organizacji międzynarodowych: Southern African Cus-toms Union (SACU), Southern African Development Community (SADC), Common Market for Eastern and Southern Africa (COMESA), MERCOSUR, World Bank, International Monetary Fund, African Union (AU), United Nations Organization, World Trade Organization (WTO), British Commonwealth, Cotonou Convention, Multilateral Investment Guarantee Agency (MIGA3).

    Dla biznesu

    Suazi ma niesprawny system prawny oraz rozbudowaną biurokrację, a także niewielki rynek wewnętrzny, w dodatku preferuje handel z państwami SACU, SADC, COMESA.

     

    Kolejnym czynnikiem jest dominująca pozycja RPA w handlu bilateralnym, a także proeksportowe nastawienie gospodarki i preferencje dla rodzimych firm, związane z wysokim bezrobociem. Warto zwrócić uwagę na spadający poziom inwestycji zagranicznych.

     

    Jednak wejście Polski do Unii Europejskiej i objęcie umową ACP-EU, a obecnie EPA powoduje, że polskie firmy nie napotykają żadnych barier w eksporcie do Suazi. Mają one pełnoprawny dostęp do tego rynku i takie same warunki, jak inne firmy z UE.

     

    Sprawy gospodarcze Suazi leżą w gestii Ministerstwa Handlu i Przemysłu. Inne resorty gospodarcze to: Ministerstwo Rolnictwa, Ministerstwo Finansów, Ministerstwo Zasobów Naturalnych i Energetyki, Ministerstwo Turystyki i Ochrony Środowiska, Ministerstwo Komunikacji i Technologii, Ministerstwo Pracy i Transportu.

     

    W Suzai działa kilka niezależnych izb handlowych i przemysłowych, a najważniejszą z nich jest Stowarzyszenie Izb Handlowych Suzai - Federation of Swaziland Employers and Chamber of Commerce (FSE & CC).

     

    Sądownictwo

    Sądy krajowe zajmują się procesami gospodarczymi w oparciu o system prawny oparty na systemie prawnym holenderskim.

     

    Sprawy lokalne oparte są na prawie zwyczajowym. Sądownictwo jest niezależne i bezstronne.

     

    Rynek pracy

    Rząd Suazi nie stosuje żadnych utrudnień w dostępie do rynku pracy, szczególnie gdy chodzi o wysoko-wykwalifikowanych pracowników.

     

    Pozwolenia na pracę na pięć lat z możliwością przedłużenia są wydawane tylko w przypadku, gdy nie jest możliwe znalezienie lokalnego pracownika na dane stanowisko.

     

    Z uwagi na ograniczony rynek wewnętrzny, gospodarka Suazi nastawiona jest proeksportowo i posiada stosunkowo liberalne przepisy dewizowo-celne.

     

    Zachęty inwestycyjne

    • zintegrowany 30-proc. podatek
    • 5-letnie ulgi podatkowe dla nowych przedsiębiorstw produkujących na eksport
    • dopłaty do kosztów infrastrukturalnych

     

    Nieruchomości

    Nie ma żadnych ograniczeń w nabywaniu nieruchomości na rynku prywatnym przez obcokrajowców w Suazi.

     

    Zamówienia publiczne

    Zamówienia publiczne najczęściej podlegają procedurom przetargowym. W większości przetargi są otwarte i nie ma teoretycznie ograniczeń w składaniu ofert. Przy większych przetargach obowiązuje klauzula pre-kwalifikacji bo do nich dopuszczane są tylko te firmy, które zostały już zarejestrowane i uznane przez organizatora przetargu.

     

    Zamówienia publiczne są zarządzane przez Swaziland National Tender Board.

     

    Ochrona własności przemysłowej i intelektualnej

    W Suazi wprowadzono wiele uregulowań prawnych chroniących własność intelektualną i prawa autorskie oraz własność przemysłową. Są one zgodne z zapisami WTO Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights (TRIPS). Niemniej jednak, nieefektywny system prawny i powolnie działający wymiar sprawiedliwości powoduje, że ochrona własności intelektualnej w Suazi jest ograniczona.

    Cło

    Cudzoziemcy opuszczający Suazi mogą wywieźć jedynie taką ilość dewiz, jaką zadeklarowali przy wjeździe. Posiadanie i przywożenie narkotyków jest karalne.

     

    Historia

    Tereny obecnego Suazi były zasiedlone w przeszłości przez Buszmenów, przybyłych tu prawdopodobnie w I tysiącleciu p.n.e.

     

    Zostali oni zepchnięci na południowy zachód przez napływających do Afryki Południowej od VII wieku n.e. Hotentotów, a od XVI wieku — ludy Bantu. W połowie XVIII wieku przodkowie ludu Suazi przebywali na terenie południowego Mozambiku i Natalu. Jeden z przywódców plemiennych, Ngwane III z klanu Dlamini, podporządkował swojej władzy sąsiednie klany, tworząc związek plemion. Jego wnuk, Sobhuza I (król ok. 1815–ok. 1839), zagrożony przez rosnące w siłę państwo Zulusów, około roku 1820 migrował wraz z poddanymi na terytorium obecnego Suazi (tzw. okres Mfecane). Sobhuza umocnił władzę centralną, ograniczył uprawnienia wodzów, zwiększył liczebność armii, co pozwoliło obronić niezależność Suazi. Jego syn, Mswati I rozszerzył znacznie terytorium państwa.

    Suazi5a

    Źródło: PAP/EPA

     

    Pod koniec XIX wieku zaczęły się konflikty z burską Republiką Południowoafrykańską (Transwal) i penetracja brytyjska. W 1894 roku Suazi stało się protektoratem Republiki Południowoafrykańskiej, a od 1903 roku, po aneksji republik burskich przez Wielką Brytanię - protektoratem brytyjskim.

    Przez cały okres kolonialny Suazi zachowało integralność terytorialną i tradycyjną władzę królewską. W roku 1929 w Suazi powstała pierwsza rodzima organizacja polityczna - Postępowe Stowarzyszenie Suazi (SPA). W roku 1960 przekształcono ją w Postępową Partię Suazi (SPP). Partia ta żądała przyznania Suazi wewnętrznej autonomii, a następnie niepodległości. W 1961 roku, na skutek rozpadu SPP, powstał Narodowy Kongres Wyzwoleńczy Ngwane (NNLC). W 1963 roku uchwalono konstytucję, a rok później odbyły się pierwsze wybory parlamentarne, w których zwyciężył nowo utworzony Narodowy Ruch Imbokodvo (INM), kierowany przez księcia Makhosini Dlamini, syna Sobhuzy II (panującego od 1921). W 1967 roku Suazi uzyskało szeroką autonomię. W wyborach ponownie zwyciężył INM.

     

    W 1968 roku Suazi uzyskało niepodległość jako monarchia konstytucyjna pod nazwą Ngwane — członek brytyjskiej Wspólnoty Narodów i ONZ. Królem pozostał Sobhuza II, a funkcję premiera objął M. Dlamini. Suazi utrzymywało ścisłe związki gospodarcze z RPA (unia celna, przeważający udział kapitałów) i pozostawało w zależności politycznej od niej.

     

    Na początku lat 70. pojawiły się próby samodzielnej polityki gospodarczej i zagranicznej. W 1973 roku nastąpił kryzys polityczny - Sobhuza II zawiesił konstytucję z 1968 r., rozwiązał parlament i partie polityczne (z wyjątkiem partii królewskiej, INM) i przejął pełnię władzy, przywracając jednocześnie tradycyjne instytucje plemienne.

     

    W roku 1975 zdelegalizowano główną partię opozycyjną, NNLC i aresztowano jego przywódcę. Sobhuza II sprawował odtąd dożywotnio rządy absolutne (ten stan usankcjonowała konstytucja 1978). Zapewnił Suazi stabilizację polityczną i szybki rozwój gospodarczy dzięki pomocy RPA (1982 pakt o nieagresji z RPA). Śmierć króla w roku 1982 zapoczątkowała w królewskim rodzinie Dlaminich walkę o władzę.

     

    Po okresie regencji królowej matki, w 1986 roku królem Suazi został syn Sobhuzy II - Mswati III. Od 1989 roku rosły nastroje opozycyjne w społeczeństwie i, mimo represji władz wobec kręgów liberalnych, pojawiły się żądania demokratyzacji ustroju i likwidacji monopolu władzy Dlaminich. Pomimo konstytucyjnego zakazu działalności partii politycznych, od początku 1992 roku działał opozycyjny Ludowy Zjednoczony Ruch Demokratyczny (założony w 1983 roku), żądający referendum w sprawie przywrócenia konstytucji sprzed 1973 r.

     

    W 1993 roku odbyły się, pierwsze od 20 lat, wybory do parlamentu, będącego organem doradczym króla. Nie przełamały one jednak monopolu władzy klanu królewskiego. W 2000 roku sytuacja uległa zaostrzeniu – doszło m.in. do strajku generalnego dla poparcia reform politycznych. Demokratyzację państwa poparli także niektórzy pretendenci do władzy z klanu królewskiego. W 2001 roku Mswati III powołał komisję mającą opracować nową konstytucję. Przedstawione w 2003 i 2004 roku projekty spotkały się z silną krytyką opozycji i organizacji międzynarodowych.

     

    Od 2005 roku Suazi ma nową konstytucję.

     

    Więcej na: http://encyklopedia.pwn.pl

     

    Źródła

    • Ministerstwo Spraw Zagranicznych
    • Ministerstwo Gospodarki
    • Wydawnictwo Naukowe PWN
    • PAP
    • Bank Światowy
    • ONZ
    • "Problemy wyżywienia ludności na kontynencie afrykańskim" Bożena Gulbicka, Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej Państwowy Instytut Badawczy